ChezTako

Трчање по инспирација

2011-05-10T10:41:00.011+02:00

Веќе подолго време не сум шкртнал нешто, а за тоа мојата мрзеливост вели дека немало, или не нашла инспирација и се потпира на летаргичноста на окружувањето во кое, а како многу други народски дијагностичари и Неле К има утврдено дека: ништо не се случува...се е веќе видено и се е веќе чуено...од умот избегано...не може ни да се дува...ништо не се случува. Нека ми прости авторот за мојата мрзелива и некоректна парафраза , но лично многу ми се допаѓа можната симболика на забраната или недостапноста на дувачкото искуство и колку тоа збоува за не-случувањето. Накратко, дувањето е портал кон потпростор во кој барем има илузорни случувања (и сензации), тикет кон барем краткотрајна еуфорија. А во случај кога ‘реалноста’ (во случајов свет на досада, едноличност, безидејност и забрани) не нуди случувања (верувам станва збор нови и инспиративни, но и охрабрувачки и ветувачки), а воедно и не се дозволени и с(т)имулации, е тогаш стварно ништо не се случува.

Како е ова поврзано со мојата нова муза-трчањето, епа верувам дека има врска со случувањето. После истрчани стотина киилометри сезонава, и се позачестено прашање: ‘За кој К?’ Полека ми дојде одговорот – тоа е случувањето, тоа е борба против сивилото и монотонијата, но и еден од ретките домени на човечката слобода и правдина.

Во тек на долгите(за кого како) часови на подготовка и особено во контекст на ултрамаратон, тркачот се соочува секој пат со монотонијата на редовниот чекор, срцебиењето и здивот. Да правите нешто подолго од 2 саати е успех сам по себе. А замислете тоа да не гледање филм, читање книга или слично, туку само едно , исто и во недоглед повторливо тк,тк,тк,тк,тк проследено со хгххх..гххххх,ххххаааххх... е за ова треба психа која може да издржи се.

Ваквата активност (зборам за вистинско трчање, не пододнување со муабет) е време поминато само за себе (од тебе за тебе), не она што жените го нарекуваат ‘време за себе’ кога педикирско-естетските захфати врз телото им нудат чуство дека здобиената убавина ќе им донесе поголема самодоверба и животен ентузијазам. Не велам дека не треба тоа да го прават, само не е тоа тоа (........). Кога трчаш, целото време е твое, само за тебе, и нема никој друг, тоа не нешто што друг може да го доживее со тебе, нешто што друг може и треба да го види или осети, тоа е тоа – единственото случување во светот во тмоментот во кое се наоѓаш само ти. Момент кој е речиси во целосна твоја контрола, затоашто зависиш од фактори кои можеш да ги контролираш (како брзина на чекор, избор на опрема, време и место), или пак од фактори кои никој не може да ги контролира (временски услови). И без разлика дали е релаксирачки трк, тренинг, или трка, ти си сам на себе, ти си својот единствен противник, својата сопствена референца. Треба човек да е во најкомпромисен и пред се разумен договор со своите можности, борбата против анатомијата е залудна. Тоа го знам јас, и сите други, како и нашиот драг приајтел од Кенија кој вчера победи на маратонската трка по цена на мал ризик (за нијанса поголем напор од тогашната можност). Таквата трка со самиот себе е домен на слободата и фер плејот. Пред тебе се само поспремните, посилните и поискусните од тебе, за разлика од сивата наша реалност за која збори Неле. Тука нема ничиј вујко во Асоцијација, нема голман што несмасно примил гол, нема ...нема забрани освен анатомските, нема нечестивост, освен допинг кој е редок и нема корумпираност, оти кој е спремен во услови на мала материјлна поткрепа и ,мнооогу часови подготовка да се откаже од вистинското само-постигниување. Вчера имаше чика од 72 години кој трчаше маратон. Тој за мене не е подготвен да се откаже од животот, од натпреварот, од чуството. Зошто тоа би било поинаку за најспрмниот 30годишен шампион?

Ете за чиката (на мои 15 години би го викал дедооо) мотивот е чуството на живот, за мене...пааа убаво ми е понекогаш, ме прави задоволен, ми дава чуство на посветеност, редовност и успех....за разлика од се друго што правам, ...а ова што сега го пишувам е добро или лошо или здодевно или неинвентивно или ....ама таму мои драги има бројка, една единствена која нелицемерно и точно ми кажува се.

За идеалите, будалите и првите пушки (шотови)

2010-10-12T08:41:00.006+02:00

Да немаше вести посветени на така-наречениот празник, ќе живеев во својата сеуште мила заблуда дека денот, поточно датумот на историското, сега веќе по 69-ти пат прославено, ослободително случување е 1945 (поради убедувањето во секогаш задоцнетата реакција на нашинциве) наместо историски точниот датум 1941. Значи нашиве почнале да се тепаат, и ослободуваат 1941. Првата дилема ми е следна. Во тоа време во неевропска и неконститутарна Македонија, не верувам дека се знаел точниот број на население, нити пак на тако-зван окупатор. Ако ги следиме некои од подоцнежните званични истории, би се рекло, од тепка, дека Македонја немала ни пола милион жители. Се прашувам што ли толку им требало 3.5 па и 4 години да ослободат неполн милион. Да не бил непријателот милионски? Да не биле условите зимски? Аааа..... ми текнуе, ние со пушки на тапи, а они со ватра. Добро.

Друга дилема. Македонија, никогаш не е бомбардирана. За разлика од Лондон или Париз. Па си викам: “Ако не те фрлаат со бомби да не значи тоа оти и не си баш некоја опасност”. А во дух на логиката, или поточно common sense размишљање, ако не претставуваш опасност тогаш нема ни потреба од heavy artillery или бројни снаги. Е тука ми се сплеткува работата. Ако околностите биле такви (лесна пешадија опремена со намргоден изглед и швицарскко нофче), онда што проглеми и предизвици имале нашиве ослободители? Рака на срце, на сега веќе премногу изебаваните пензионери-борци и тогаш, ни сега не им е лесно. Тогаш немале соодветно оружје, па немале соодветни радни квалификации, сега па немаат ни лекови. Си живеат во постојан недостаток. Ама затоа имаат сиИилна идеологија. Еве пред малку на ТВ сите зрдужно изјавија дека ако не бил 11 Октомври немало да биде, нити да има ништо денес. Верувам дека оваа изјава не се однесува толку на конкретниот датум, колку на симболиката на спротиставувањето. Но и дека нивните тогашни идеали го одсонувале и овозможиле ова време. Јас се прашувам две-три работи. Што тоа конкретно им се мотало низ глава? Какви идеали? Слобода? Еднаквост? Сопствена држава? Конечно раат ? Второ! Колку нивните идеали се сега оставрени? Што они препознаваат како остварен сон? Каква слобода и еднаквост во турбофолк капитализам и дигитална доба? Каков раат, каква борба за внатрешен мир кога и непријателот е внатрешен, кога непријателот можеби не е ни од другата страна на оградата? И трето кога јас би имал идеали, кои би биле тие? Дали би биле историски важни? За сите подеднакво? Како и кога би знаел дека се остварени? Дали идеали се воопшто можни? Дали се уште пукаат пушки, или се се багови , вируси и медии? За едно им љубоморам на пензичиве - живееле во време на наивни, но почитувани вредности. Каде пушката била симбол, но и инструмент, за разлика од што сегасимболите се поубиствени од пушките, а пушките се повеќе цел отколку инструмент.

Нек ни е среќен празникот.

ЦрвенКака 1

2010-02-11T13:12:00.009+01:00

Незадоволни од постоечките наратолошки матрици,поточно од нивната идеолошка заснованост и неприроданата, вештачки создадена вонвременост, како и не фер третманот, поточно претставувањето на одредени ликови и нивните односи; а да не зборам за морално дидактичките вредностии и слично, ја и Гала решивне да си раскажеме прикаска по наш терк.

Прикаската је позната и во неа станува збор за девојче кое за малку ќе небе поради непослушноста кон својата мајка која е инаку мишн сендерот у оваа сказна со изричито матријархален дух и доминација на мадр-фигр и женски принципи и свашта, а уствари можеби станува збор за food-chain и обидот на еден кутар гладен лик да се вмеша у такоречи синџир на потрошња, а у ствари он си е само гладен лик, а трагичен е зашто тој е непланирана додатна алка во синџирот (го јаде јадачот). Приказната е воедно е и приказна за отсуството на фадерфигр. А знаеме дека цело е кога има се. Башка и приказнава е олд-фешнд. И така, главниот лик на приказната во доминантните приказнологии се вика Мома со црвен шешир, али слободно може да се вика и Жане, и Сузе и Примавера. и...

Си беше еднаш едно девојче кое мајка му еден ден му рекло дека треба да појде кај баба и која живеела таму даалеку на крајот од шумата, или Драчево ако милувате. Кој К бара една баба да живее така длабоко во шумата (АКА Драчево) никому не му е јасно, ама можда комуналните стапки на тоа место се пониски, кој знае. И така, мајката му рекла на девојчето:

Еве ја ти спакуев леб интегрален од жито лукс, маармалад од смокви ама од оној на Ге-Ем од Гевегелија, порано позната како Зора, пошто тој е единствениот што баба ти го сака, и едно парче путер од златниот олденбургер затоа што при собна температура најбрзо постигнува мачкователна состојба. Ете баш ова ти ќе и го однесеш на баба ти и по пат нема да застануваш да збориш со никого, дури ни со Кили.

Е сеа, зашто дејчево морало да носи кошница купена од пластичарите полна со омилени намирници за бабата во услови кога Хедис е секое ќоше, Тинекс никнуе на секој поголем пат, а Систи Бајк СТВАРНО фураат и по зима и по снег, за разлика од епски опеаните поштари, ич не е познато и јасно. Али ај.

И кинисало момево полека пешки, демек немало пари за автобуска карта или слично, и идело така право и малку лево и десно и кога ооооп, на сред пат и се опрчил еден постар елегантен; good looking, со манири на француски шавлјер од доцни 70ти, но без Џексонски нагони, господин, или порано познат како чичко. И и се обратил: “Гледам носиш кошничка полна со највкусносто најблаго слатко од смокви на светот. Сигурно ќе е за некој драг кој има високо префинет вкус, а дозволи ми да забележам и истиот се одликува со вонвремснска убавина судејќи по тебе како негов изданок”.

Зацрвенета и поцрвена од слатко од сушени вишни помешани со шумски јаготки, девојчето му одговори: “Ах господине, јас...јас. нависитна ви благодарам...ама и неможам да зборам со вас поради строгата домашна педагошка забrана да терам муабети со непознати”.

“Непознати!!!, ох девојче, па извини ја мојата дрскост. ....да се претставам...јас сум познат како ...Вукашин Лупевски”

“А смеам ли да прашам каде така натоварена со нутриционистички благодети си трганала?”

“Кај мојата баба”.

“И зошто ти и го носиш јадењето на баба ти? Зарем она сама не може до пазар со шик-каро пазар количка да се добутка? Не може ли сама да се грижи за себе? Беспомошна ли е? Инвалид ли е?” – подизбезумено праша.

Разочаран under false assumption, мислејќи дека бабата е или инвалид или у најмала рака неспособна да се грижи за себе, тој и у стилот на разочаран риболовец кој или лови во плитко или нема Дачија, со екстра цинизам додаде: “А зашто па толку далеку живее баба ти? Да не е социјален случај или е под сис за становање или?”

“Па мама вели дека ако ние се грижиме сега за баба таа ќе ни биде видливо благодарна кога ќе си замине. А живее таму цел живот. Па господине Лупе, има живот и подалеку од оваа наша улица.”

“А зошто живее сама, зарем не и треба друштво?” – со новоразгорена надеж и намера во очите праша тој.

“Па мама вика дека баба пати од ретка болест која се манифестира со нервни напади кога некој е во нејзино друштво подолго од 15 минути, ама јас мислам дека тоа е изговор и оти на баба стварно и треба друштво, ама најверојатно јас и мама не сме соодветното друштво. Можеби вие би можеле да бидете утеха за една стара осамена особа,” некако пренаивно и со пимповски сјај во очињата му возврати девојчето.

“Аха,” - значи не ќе да е физичка неспособност во себе помисли Лупе. Ќе да има тука нешто да се збрчи или залогаји помисли тој. “Добро тогаш, а каде точно живее?”

“Па на Петар Кубурски Ѓулето” – одоговори девојчето, “во драчево”.

“Ѓулето!?, па јас сум се опијанувал со пола поштари, се знам со скоро сите таксити и останатиот underdog slum, ама поима немам кај е тоа, и која е таа точно улица?”

“Па таа е главната кај градинката порано се викала Милка Планина и Наница или слично” – со видлива мака да се присети и со изговор ко да има полна уста жежок фрит одговори девојчето.

“Аааа, Планинц, сеа ми текна”. – задоволно одговори.

И така се разделија секој по својот пат, обострано глумајќи незанење за своите наредни чекори и истовремено сигурност дека наскоро пак ќе се сретнат.

Како ги потрошив моите замислени 80 или повеќе милиони еура

2010-02-09T12:20:00.014+01:00

Нормално, откако ја врамивме темата во насловот, прво да и се заблагодариме на музата непресушна – Коле, кој на сите ни го....од доле. Потоа подршка и согласност за сите огорчени негови опоненти во врска со неговите архе-тектонски фантазии кои препознаваат дека не е време за градење споменици, туку за градење историја, а особено до народниот мудрец-автор на идеата за поставување на споменик во форма на фалус сред плоштад. (нека ми извини авторот, ама мојата мрзеливост не успеа да најде пат до него). Идеава ептен ме бендиса поради тоа што ако веќе ги ”пушиме (конзумираме, ем трпиме)” одлуките на Владата онака интимно, дома, пред телевизор, зошто да не можеме истото да го правиме и јавно. Но, за разлика од популарниот тренд на сосема издржани критики на ваквиот проект, почнувајќи од неговата естеска вредност, социокултурна и историска функционалност и релевантност, па се до неговата меѓународна претставителност и привлечност, јас не би сакал да се задржувам на истото нити пак добро кажаното да го дополнувам. Особено не во однос на милионите порацинални начини на трошење на тие сретства (социјални станови, катни паркинзи, исплата на субвенции, пензии и останати тензии и...). Затоа ќе се обидам да одговорам на предизвикот дали е можно да се најде некој соодветно, и истоветно нерационален или, ако воопшто е можно, понерацинален начин за врлање пари.

Моите неколку скромни предлози, пошто зад мене не стои тим на екс-перверти, се следни:

1. На еден попериферен дел на плоштадот би поставил хидранти кои на лето ќе функционираат како разладни механизми, а ние ќе можеме да си се капиме заедно со веселите ромчиња како гето црци у маало, пред маалскиот хидрант. На зимо пак ќе правиме огромно лизгалиште. Единствен проблем со оваа идеа е што има употребна и посакувана вредност.

2. Во духот на темата вода, ја би го ископал тревникот пред те мобајл и би направил таму мочуриште и би го наполнил жаби, пошто ептен ме бендисува нивниот крекот за време на спарните летни попладниња, башка шо ме прават да се чуствувам ко прав Хилбили, а не само да ме третираат ако таков. Башка шо ќе има и тон комарци. (упс, пак профитна идеа – пораст продажба за средства против комарци).

3. На Вардар би изградил: а) пристаниште или б) бродоградилиште, поточно погон за производство на брод-во-делови кои муштериите би си го склапале на ИКЕА принцип, или в) би изградил поморски музеј полн со (предизвикатели) на носталгија за нашите егејски денови и мечти. Али најверојатно сите три заедно.

4. Би поставил и по некоја ветерница колку чисто да се разбие темата вода.

5. Не толку на истата тема ама сметам, возбудлив проект би бил и поставување на јавни тоалети од марката полски вецеа насред плоштад поставени во форма на сонце, или срп и чекан или месечина или птица, како не би дошло до меѓуетичко и религиозно срање. Пола од тоалетите ќе бидат нефункционални и ќе служат како сведок-споменик на нашето кекогаш страдално, напнато, напати и запнато минато, а пола ќе бидат функционални и така ќе се вклопат и ќе ја на дополнат нашата фекална сегашност.

Меѓутоа ме тишти фактот што за ова ќе успеам да потрошам многу малку. Ете колку сум и неспособен и неимагинативен, да неможам да потрошам 80 миљончиња.И затоа ви го поставувам ова наградно прашање за 3 пивца или поише – како вие би постапиле, однсоно спичкале 80 големи?

Јабука или Не

2009-08-16T10:39:00.006+02:00

И во стилот животот пишуе романи, али у мојов случај најчесто вињети и кратки раскази, моето вчерашно пазарско искуство вели:

Идам ја на пазар, меѓудругото и да купам јаболка, по можност непрскани, за Гала (мојата ќерка, за неупатените). И се думам како да откријам дали на прашањето: ”Дали се прскани?” ќе ми дадат верен одговор. И ги глеам јабуките по тезги, и сите ми изгледаат ко самит на пионери у чест на Ким Јонг, совршени редови од клоновско застрашувачки индентични јаболка по форма, големина и боја. И знаев дека не се тие, од ко шо велат нашите и продолжив се до крајната тезга каде имаше едни така по разнолики примероци од бараниот вид.

“Јабукиве прскани ти се, дали знаеш да ми кажеш?” – прашав еден од тезгаџиите, кој ми одговори:

“Не беее, како прскани? Кај мене у двор сум ги раснел”

“Значи домашни ти се?” – го потпрашав.

“Aбеее, најдомашни, подомашни само у дневна да ти растат.”

“А сигурно ти се непрскани? , оти подобро да знам, за мало дете ми се да не направиме беља!” – полускептично додадов.

“Не бе каква беља. Беља! Каква прканица. Од дома ми се. Абе Есат сум го качувал горе да ги бере он правел беља. Есаааат дојди бе да му кажуваш на човек како си паѓал да види” – му подвикна на соработникот помлад од него, и најверојатно брат негов.

И ете ти трча Есат и му вика: “кажувај бе брзо Сабри оти имам проблјем со бостан и две жени”.

“Ајде покажувај му начовек каде си паѓал кога сум те праќал горе по јабуки, ајде”

“Абе еве овде” – покажувајќи кон и онака издрсканите потколеници, потврди Есат. “Еве тука сум се гребел”.

“Ете глједаш. А ти не веруваш! Прскани! Ајде колку ќе зимаш чорбаџи и ќе ти давам и една за по пут од мене да се свежиш. ”

РомоКап

2009-08-11T21:30:00.002+02:00

Одејќи накај Веро по лична работа, од далеку ме пресретна онаа очајно-безработничка, социјално не-осигурлива и барателно непогешива фаца на малолтено Ромече, во случајов Ромка од 10ина години, со рака млитаво подадена нанапред, исценирано мрсулав поглед и конкретно, непогрешиво и единствено барање: “Господине, дај 5 денари”. Приближувајќи се не бев одлучен како да возвратам, дали како што вели мојата драга Г(ага)-ЃА: “дај ми ти прво десет па ќе ти дадам пет”. Oдеднаш подазстанав, и и се обратив:

“А што ќе ми дадеш ти за пет денари?”

“Дадам?!?!” – како прв пат да го слуша зборот изговорен од туѓа уста, зачудено ми се обрати. “Па што треба да ти дадам?” – спремна да преговара за добивка ми возврати колебливо.

“Па на пример нешто за тие пари, како на пример приказна” – вториот свој адут го истресов. “ И ако е добра ќе ти дадам и 20 денари.

“ПРиииказна, што приказна” – подзбунето ми одговори.

“Па на пример приказна за девојчето Црвенкапа” – одоброволувачки предложив и и покажав 20 денари како почетен коцкарски влог.

Со подзината уста но поглед кој бара некој ментален текст таа почна:

“Си живееше Црвенкапа дома и татко и не и даваше да свири оти таа беше женско и мораше да работи по дома”

“Да работиии по дома?!?!?1” – тотално факинг непотготвен со смеење напнато пред експлозија ја прекинав. Но откако успеав да ја потсмирам нејзината збунетост и подповлеченост, поткрепени со 20 денари и мавтачки дополнителни 10, таа продолжи.

“Па она мораше да работи дома, да пере, чисти, праи ручек, да праи пари и многу си пееше и сите и викаа многу убаво пееш, и она си пееше и така”

“И?!?!?”

“И еден ден без да знае татко и она се пријави на Ромалеско-Европесно (ова е слаб обид да го пренесем она што ставрано ми беше кажано) и пееше у тој фестивал и си зема прва награда”

“Aaaaaaa” – со манијачно-адиктивно повишен глас се обратив во очекување на продужеток.

“И после пееше на БеТе-еР, и на свадби ја викаа и така ”

“Ииииии” – со преподадена глава и 20 денари истапив.

“И после она стана многу позната, и тој шо и правеше музика сакаше да ја жени и носи у Германија ама она неќеше и си остана дома ”

“И?!?!?”

“И така она стана најдобра певачка....у Шутка и свет.”

П. С. Ова беа навистина најдобро потрошените пари во последно време, до степен што за прв пат почуствував дека и парите се безвредни, но за девојчето кое ме воодушеви 100ината денари не беа ни доволни...кој знае дали некогаш ќе бидат. Но ако се затекнете на аголот кај (дури ми се гади дека треба да го спомнам) Мек Доналдс пред Веро во Тафталиџе, побарајте го овој мал карактер.

Koce Va a Paris

2009-07-30T17:22:00.010+02:00

Un mid-de-ete-jour, le mayor d’un petit geografiquement et politiquement non-signisficant village, Koce le Roi, va a un visit profesionnel et damage colaterale a le citat magnifique de le cuidad de luz- Paris.

‘Чекај чекај, рано е за репорт, дај ти прво припреми ме таму за исцрпните и поучни средби и разговори со нивниот, после ќе пишуваш како си го поминал летото.”

“Добро, Царе” – послушно одговори полуприучениот преведувач кој јазикот на Лизаразу го беше научил од песните на Селин Дион.

И така, Коце се вдаде во нова начелно меѓуградско-терална средба. Во 5 часот по локално време пристигна на ајродромот Шарл де Зол каде ги пречека измеќарот на парискиот градоначалник, кој ги поздрави со целото француско госотољубие преточено во искрено циничната пре-окезена насмевка која велеше: “Шо кур не се земав со богатана Луси или не учев школо за да не мора да бидам сеа подвижна мапа за идиоти кои и во соба со еден агол би се загубиле.” Но и покрај тоа одговори онака френкољубезно: “bienvenue a Paris le centre de la lux, art, modrenite, romance et blablubleblubleebla sus ma bite-et lala.” - додавајќи нашироко насмевка поширока од бакнежот на Стевен Тејлер и Гоце наш заедно.

“Шо вика, шовика?” – праша царот?

“Еми, ни вика добредојдовте и убаво да си поминете и да гасите светло у хотел коа спиете и да каснете од се понешто,” - со крајnи маки срочи преведувачот.

“Е ќе, ќе! Преведиму!”

“Nous allons, nous allons!”

“Mon dieu! Шубузумакугу ка нувасузу” (најверојанто со значење идете идиjоти по патот на будалите или слично), но повоторно со истата прегостољубива насмевка им возврати Пјер нивниот прв париски домаќин. “Alllons a la hotel Y demain chez mayor, OK?”

“Aааа ок, чекај” – прекина Коце, ја ќе му одговорам – “ОК, Но Проблем, Супер!, ОК?”

“OK, mon sdkshkhsdkfhsdhfk – помисли Пјер и во превод тоа значеше - Ќ порано примавме црци, арапи, жени со три цицки, корејки кои се преправаа во автентични сауна масажерки, руски-дедомразовци со брада од чист хорс, ама ова...”

Следното утро во приемната соба на Парискиот гредоначалник.

“Ooo mon chhere colleque de loupefutredie, bien vienu.”

“И на тебе колега тi благодарам” – се истрча царот.

“Царе ама мислам дека сакаше да ти каже и нешто друго”, подшепна преведувачот.

“Абе, неам ја нaмeрa да му дозволам на некој таму полуприучен, партиски поставен поттрчко да проговори прв на една ваква историска средба. Не доликува и тоа тие тоа.” – му подвикна авторитативно царот.

“Quellqen problem mon colleque” – учтиво но сеирчиски праша Парижанецот.

“No problem, just supstitute” – со леснотија како да владее нормандиски дијалект одговори Коце.

“Quel substitute, tu ne pas le mayer de skopje, tu es sus clone, Quoa?” – вознемирено праша триколорот.

“Ноу ноу, Ај шанже ми транслејтееер, ок?” – лисовидно се извлече незнаејќи Цaрот Коце.

“Aaaaa, change le translateur, Mais, se pas dificille! Pier pran nous le transomatique sarquosic 2010.” – му подвика учтиво на Пјер кој излезе од собата и се врати по неполи две минути носејќи една мала спарава налик шпиунски томкруз стајл слушалки , за кој кажа: “Voila, prandre en votre buchuk, et Vous compris tous”, или барем така му се чу на Коцета.

Коце во недвоумење ја стави справата на глава и диригиран од знакот на двајцата домаќини дувна во микрофонот, од кој се слушна едно Duuuuf, по што следеше негов зачуден изглед на кој домаќинот возврати: ‘Обично сите мислат дека се на тонска пораба на Бритни Спиерс и дувнуваат пред виситнски да проговорат.”

“!?!?!?!?!?!Ч?”- се стаписа Коце. “Од каде вие Македонски да...аааа, ииии, абе ова... ааа вие Французите ...”

Откако воспоставија комунаикација на течен северночирски дијалект со помош на електронскиот преведувач, а оној донесен и спонзориран од Скопие доби отказ за кој мислеше дека е слободен ден во Париз, седнаа на маса да скршат по некој сериозен муабет:

И колега Косе, што конкретно би ве интересирало во врска со менаџирањето на еден град метропола каков е Париз, а за каков верувам аспирира и Скопје?Ќ – прв го разби ледот Парижанецот.

“Ооо, па има тука ред, мислам низа прашања, еве да поченеме со еден многу сериозен проблем за Скопје – фекалана канализација, како...”

“Лесно, едноставно и елегантно – го прекина Мисје. Со мотивација на маргинализираните групи, кои најчесто се во период на исчекување на виза за претстој.”

“Како?” – забрадено зачуден промумла Коце.

“Како реков лесно. Истите пестициди, пардон индивидуи со статус кандидати-граѓани, ги мотивираме да се воздржуваат од исфрлање на својот сопствен био-отпад со тоа што им организираме еднодневни пикник-прошетки во внатрешноста каде тие доброволно го донираат отпадот во развој на земјоделието преку актот на испуштање на својот наталожен отпад во нашите ниви со градинарски и земјоделски култури, за што добиваат за возврат по еден багет-сендвич и француски сок, а оние поиздржливите, да не кажам полни со себе, добиваат и голема парична награда. Така што...”

“Чекајте, сакате де кажете дека багетиве ви се олкаи оти арапи ги...”

“Не, ние не гледаме на тоа така, едноставно ние сме едно предемократско општество кое дури е жртва на нефранцуксата неспособност, да речеме нашата широкоградост оди до таму да ние мотивираме и плаќаме одредни групи за она за кое е способен секој билошки исправен човек, куче па и мачка.”

“Аиии...Серем-ти-кукуруз-радна акција...Генијално.” – со воодушевуевње возврати Царот. “А шо со ова сообраќајов шефе? Мислам, мене на глава ми се качуваат оти сум исекол неколку дрвца за да ги изрелаксирам нервозните возачи у шпиц-време. А место за ново патче ни за лек. и ...”

“Па владата тоа го прави поелегантно со поскапување на цените на возилата, покачување на данокот за стари возила, не-издавање на дозвола секому, но ние работиме поинаку – со дислокација на цели населени места или изградба на обиколници, но најчсто со добро планирање и проектирање.”

“Абе, не дека ние не планираме, ама, знаеш многу планери, килав план. А ова со дислокација и обиколници, па многу скапо тоа.”

“Па, Париз, пријателе е скап град.” – буржоаски гордо му одговори Мисје Пари.

“Абе и Скопје е , ако доаѓаш од Босилово. – подзасрамено одговорил Царот. Него, а како го решавате проблемот со јавен градски превоз во услови кога имате и финансиски и човечки предизивк.”

“Искрено, таков предизвик не сме имале од бонапарта наваму, па во однос на финансискиот дел, постојат разни начини – самофинансирање, ко-инвестирање, концесии, а што се однесува до човечкиот не баш ве рабирам каков човечки предизвик?”

“Па, да речеме дека евентуалното метро или трамвај замислен и посакуван за Скопје не наоѓа на поддршка од сите општини.”

“Тогаш изградете го во оние кои ја подржуваат идеата.” – одговори Парижанецот.

“Да, но тогаш проблем ќе биде финансирањето, пошто самите каси на општините не се доволни, ќе мора и од градската, а за таа нема да има согласност од другите, а на крајот и да биде, тогаш ќе има несогласување околу општините во кои ќе се гради и сообраќаја, како да се дели профитот, чии се чии ингеренции околу стопанисување, сообраќање, одржување итн.”

“Па тогаш, воведете алтернативен превоз, нешто како мини вовчиња како оние во забавните паркови, отворени лето, покриени зиме. Споро, ама евтино.”

“Е уште да имаше место на улиците за тоа добро ќе беше, кај нас едвај точаци се движат низ улиците.

“Тогаш, ете ти друг проект, изградба на локална фабрика за производствво на велосипеди. Дел ќе продавате дел ќе изнајмувате како градски рента-бајк. Бар за потопол период проблемот е полурешен.” – како човек кој има решение и за сида одговори месје.

“Да, ама скопјни баш и многу не се по точаци, а па после проблем е и како да се обезбедат, ќе ги крадат, оштетуваат,” - ко старо теткинско зановетало продолжи Коце.

“Абе колега Коце, а имате ли вие граѓанска и градска култура?”

“Ух, па не баш” - со засрамени очиња наведнати кон густата си брада одговори Коце.

“Па тоагш отворете школи, библиотеки и слично.”

“Школи имамe и премногу, а библитеките не ни се хит.”

“Па намалете го бројот на школи.”

“Не смееме, ќе не гаѓаат со зеленчук, а знаете колку зеленчукот е ем скап ем некој тешко се чисти.”

“Епа тогаш господ нека ви е на помош.” – со крајно-дипломатски сили одговори Пари.

“И ќе ни биде, годподине мејеер, оти планираме да изградиме црква на централниот градски плоштад, а може би и џамија.’

“Ооооо,” - со изненадување рече Месје и продолжи “па што не изградите и една синагога па да бидете комплетни, или може уште подобро, изградете еден ѕид на плачот во вашиот градски парк, па кога младите ќе ги раскинуваат своите бурни младешки врски, да имаат рамо шо се вели за плачење, a и ќе наплаќате влез 20 денари и палома 10денари, a ханзапластот може и гратис.” – веќе не можеше да издржи парижанецот.

“Ама, ве молам, ви ми се подбивате.” – подналутено врати Коце.

“Добро, добро. Ајде сериозно. Како знам вашите канцеларии се во централниот градски парк каде се уште немате планирано да градите никаков храм, музеј или космодром, извинете за последново, - веќе при крај на својата сериозност прокометира Месје Мејер де Пари, - тогаш зошто не изгрдите еден базен на отворено, ем пари од посетители, ем екслузивна 150еес денарска фотка со градоначалник у купаќи ем вие ќе можете да си ги ладите главите кога ќе ви дојдат вакви идеи.” – надвор од секаква политичка коректност искоментира парижанецот.

“Ама вие навистина ми се ругате, ви се милам, па не дојдов јас...”

“Да, да, знам на размена на искуства, па да се вратиме на тоа, го смири месје. Што ние можеме да научиме од вас, што се разбира би било не само за доборото на Париз, но и прифатливо во нашите конкретни услови.”

“Па....да не го земате нашиот пример, на пример.” – проклето искрено одговори Коце.

“А добро, што тогаш вие научивте од нас, што би можеле да примените се разбира.”

Па...

Царот Гратцки 3

2009-07-26T14:07:00.011+02:00

Минатиот пат Боро успеа да го разлади царот со преладна бира и да има муда да и се јави на Ива (воопшто) и да ја разбуди од нежен сон во кој таа доминира со светот облечена во кожен латекс костим застраната покрај Вели Рамо) и бессрамно да ја праша за толку световна работа како што е цената на бурекот во Чаир, за сега да е исправен пред последниот предизвик – да ги спои Латас и Шеќеринска, и тоа восвојата приказна која почнува вака:

Си било еднаш едно девојче, толку мало и слабо, што редовно пoтфрлало на систематски контроли, и било толку машкобањасто што не успало ни у филм на Манчевски да влезе, ама толку ѕвикерасто што само книгите не и вретеле грб. И растело тоа, послушно и тивко, одвереме навреме влегувајќи во конфликт со машките деца-задевачи на девојчињата и узурпатори на игралиштето - со цел да ги одбрани премолчените и загрозени граѓански права на своите соврснички. И така и и се родило чуството за демократија, праведност и дндрмндр.

10ина години пред таа да стане мома, у смила на билошко созревање на нејзиниот организам и полова подготвеност за репродукција преку месечното исфрлање на јајцеклетките ако тоа е можно без партнер...или со други ЕУженственизборови- пред да стане биополово зрела, а полнонепривлечна, во истиот град живеело и едно бучкоглаво дете со руса коса и нејасни знаци за постоење на некаков жив сиволик оргнизам под неа. И истово ова дете, несакано од својата средина, меѓудругото и поради постојаното илеџење за време на фудбалска утакмица и општо упатени и несериозно сватени закани од типот : Ќе видите јас коа ќе пораснам, ќе видите.!

“Чекај, чекај!” – остро прекинал го Царот. Па немам бе ја 100 години време да ја слушам твојава приказна у рил-тајм. Мислам дај прејди на главното, не ме интересира мене која книга Рада ја добила за завршено трето одделение со одличен успех и културно понашање.

“Добро, добро”, рекол Боро и продолжил.

И така, еден ден, како и многуте претходно, се вратила Рада уморна од работа и капната и измрцварена шо некои копиљаци нити ги интересира нешто нити рабираат нешто, нит се разбираат од равенка со две непознати, нити пак знаат да си ги измерат а си ги праат застрашувачки големи ма муабет без потврда од нејзините егзактни инструменти.И така заспала бела рада (сама оти фамилијата и била на одмор во Велгошти) без да извади шминката од проста причина што не ја ни ставила тоа, претходното и сите наредни утра. И спиела толку цврсто што не ни осетила кога во собата влетал еден Вага Бонд кој ја втрапил во црно-блиндирано комбе со заштитниот знак на неговото животно дело – големо, шарено, од делови направено С. Не С како сихопат. Туку С како сељак, и С како ...па ќе видиме понатаму. И ја грабил овој арамијава бела рада без никој комшија да усети, и викне некого напомош на грабнувачот да му помогни ако ништо друго. И се вдал бег Бондо во непознат правец.

И така, по некое време се разбудила Рада со непријатно чуство на болен сврбеж во зглобовите, како првиот пат кога ја врзаа вакцина да и стават, со истегнати раце и филмски прекрстени нозе врзани на глужд. И се врти да види кај е, ама ништо од она што го здогледува не и е познато. Доборо не баш се, можда полиците од икеа на ѕидот и евентуално гарнитурата Ани на која лежи врзана, ама не е сигурна кој е сопственикот нивен. И се пули наоколу да види дали има некој кога слуша како некој мрда зад нејзината глава. Со дел од око здогледува фигура од која се пури чад од цигара. Фигурата вели: “Ах конечно сами”.

Гласот некако и делува познато, ама онака несрдечно, непријатно како некој кој го знае, ама не лично и кој не би ни сакала да го запознае. Кога гласот повторно вели:

“Конечно. Целта е исполента.”

ШTO!? Си помислува рада, не не можно, зарем. “Извинте, а кој сте вие и какви мотиви подлежат на овој варварски акт на грабнување и врзување?”

“Јас Радо сум твојата судбина” – уверливо како алфа мажјак и одговоара гласот.

“Чекај, чекај, не е ваљда.” – со недоумица како оној единствен пат кога не ги научи сите 100 лекции за завршното полугодишно испитување одговории таа.

“Је, је”, вели гласот следен од суратот кој се надвиснува над нејзината глава.

“Драгане црни, што тоа правиш, малициозна единко?” – со сигурност и неверување рече Рада.

“Што правам? Дојдов да си го земам својот трофеј.” – не баш сигурно како помал коалиционен партнер одговори тој.

“Каков бре трофеј, ловецу кукавички?” – напаѓачки како у најдобриот сдсм период испука Рада.

“Таков, вистински, за кој мечтаев долго, работев напорно, во мојот случај подлизурковски, и сега е мој. Само мој.” – како неотесан виленик од цртаните и реплицираше.

“Кој бре трофеј, јаду еден?” – преавторитативно но и брижливо како учителка која става кец го прaша.

“ТИ! Шеќеру!”

“Ја!!?!?! Трофеј!? Па не сум ти бре ја објект подложен на освојување , добивање или предавање! Како бре може така фалусоидно незрело да се однесуваш, ти неотесана балканса шовонистичка свињо.” – опремена со сиот психоналитички вокабулар му одговори Рада.

“А не е предавање, чесно и договорно те заработив.” – си си призна чесниот пронаоѓач.

“Како бре договорно? Кој тоа мене ме “договори” и предаде?” – женски подлутено му возврати.

“Па и Баце и Кољо.”- одговори со сигурност како тоа да беше единствената реченица на туѓ јазик што ја знае.

“Не биди смешен.” – со поднаведнати очи на крајна недоверба му возврати. – “Тој твојот логопетски недоквакан војвода може се да си мисли, ама Бране мој никад не би ме предал.”

“Сигурна си?” – праша и во тој момент и го доближи лаптпот кој стоеше на масата пред неа и цело време беше свртен со грб кон неа. “Еве погледни сама.”

На мониторот имаше отворен видео фајл кој го проследи со подотворена уста, а на кој одеше кадар од баханалиската соба на СДСМ седиштето, подоборо позната меѓу попризнатитите членови како Соба на вистианата и самопронаоѓањето, во која се одигруваше следнава сцена – Баце седнат на централниот балдахин, со колан пуштен до земја и без никакава врато-обврска им се обраќа на помладите челниви-следбеници: Шема, Гордан, Емилијан и танана: “Дечки сеа, коа се прочистивме од ова пичурајкиве и жеништава, можеме бе да ја фатиме работата онака од почеток за муда, ме разбирате. Без цилемиле, пичкарење или вака не требало. “

“Ова не е вистина” – ладнокрвно уверена прошепоти таа. “Прво ти си познат монтажер, второ вчера му седев на баце у скут за претседничко милување и ми кажа дека сум највитална алка - слушна алака - и трето шо ќе сум ти ја воопшто???”

“Секс шеќеру!” – со очи полни београдски силикони одговори.

“ШОООо?!?! Сеекс!? МА што ти е тебе фалусу еден недоквакан.. Абе ти немаш три чисти у глаа!”

“Не, те имам тебе у глаа, а наскоро и ти мене ќе ме имаш у себе”– крајно сељачки додаде.

“Абе ти ... и зошто јас? Па ене ти ја Ивона”

“А не Шеќеру, Ивона ми е шваљерка. Знаеш, тоа ти е секоја друга жена за која сакаш секој да знае. Дрскоста и распиштвото ти се сеа на цена душо моја пионерска. Мене ми треба Ивона за луѓето да не ме заборават, да ме зборат, да сум секогаш у фокус. Кур мој сваќаш ти нешто. Ај вака, жена ти треба за да те сметаат за нормален, прифатилв, шваљерка е за да си популарен, ин. Фокус на внимание. Публицитет бејби, не знам дали можеш да разбереш. Еве ти пример. Драган Антовски е фин дечко, до некаде. Ама кој го збори бе!? Нема шваљерка, за што ќе го зборат? А башка сум ебел ја се од вардара до триглава, освен цура со пуна-глава. И затоа ти си ми врвот на достигнувањето, ијам се – жена, шваљерка, курви, ама нема секс, драж, знаеш. Тио си ми Радо како да кажам ВРВ – на сексоактуелизација.”

“Чекај, чекај, не ме мафтај” - извика царот – “па не ме еби у здрав мозок, кој би сакал да ја онади Радмила бе” – подналутено викна царот.

“Пааа., прво само Латас е доволно луд за тоа. Второ сигурно не би го опнал Заев, шо ќе помислат луѓето - ама грозен middle-east gay porn. Или пак не и би го на онаа превртенана и превртлива Битолчанка. А и кој ќе го знае, на крај може на судниот ден ќе сака да се пофалил дека ја ебал социал демокртијата у здрав разум.” - се извади Боро.

“Е прав си тука, типот е луд” – се согласи Царот. “Туку ај продолжи.”

“Одвратен си Драгане одвратен! – извика таа – јас врв на твоите желби. Боже ти си болен – како жртва која не е свесна дека не е во позиција ни да напаѓа ни да преговара извика.

“Одвратно дигнат. Повеќе дигнат него одваратен у моментов. Него Радо, дај да прејдеме на работа” – сељачки заводливо и потфрли.

“РАБОТА!?! КАКАВА БРЕ РАБОТА ПЕРВЕРЗИО ЕДНА!? “– како никогаш до тогаш се развика.

“Па сигурно нема да пишуеме устав, гуско една. – пресаркасрично одговори, доближувајќи се до неа со полураскопчан патент. Еве вака ќе направиме ти сега како послушна ученичка во католичко школо за жени во северна Германија ќе ја ставиш таа бела нежна рака во оваа темна пештера каде спие змијата и...”

”Чекај царе, Врааатиии се, да го слушнеш крајот.” – извика Боро низ полуотворната врата низ која како гром од металска тетоважа истрча Царот. Одеднаш во собата се втурнаа и царскиот аскер на безбедноста и оние четири жандарми кои го чекаа да го спроведат на ислушување по пријавата од Ива, и секретарката на Царот за и таа да види шо се случува, онака ради реда.

Откако сите го сардисаа, а Боро се најде во центар без излез, за првпат во животот ИСКРЕНО помисли Шо кур напраив?. Не требаше долго да почека за да го открие одговорот. На вратата се појави царот се уште бришејќи ја устата и шприцајќи си mouth-refreshener. Откако заврши му се обрати:

“Добро бе Боро, знам дека неки луѓе јадат грав со мармалад, други пушат и прдат исто вереме, и дека не се е споиво, и сватив дека само во приказни некои работи се споиви, ама можеше бре да ги ставиш во кино, Рада на пат кон веце да му падне во скут на Латас, да ги споиш у болница како примаат заедно вакцина против свински грип пошто Латас е свиња, а Рада јадела вешалица, или нешто слично, ама не очекував вакво политички невкусно и некоректно порно.” – растревожено, но коректно се развика Царот.

“Ами Царе, јас само сакав...”- пропелтечи Боро.

“Абе, знам шо си сакал и сваќам оти задачата била тешка, и затоа сум спремен и да ти простам што ми је разори утробава, и што ме подучи дека ако ногата не влева во кондура немој по секоја цена да ја клаваш. И затоа , а заота што си и толку храбар и прехрабар, тука пред сите изјавувам оти зет ќе те сторам.”

По бранот восклици и народни годувања, царот продолжи:

“Лели си олкав мајстор, можиш ли и за раката на најмилиот ми внук ПарЗе една задача да опраиш?”

“Да пробам Царе”, скромно и задоволно одговорил Боро.

“Еми, коса да ми сториш шо велиш?”

“Велам, до сега заработив прекршочни, и велам млад сум за мозочен.”

“Хахаха!” - Се поднасмеа Царот колку брадата и намргодниот сурат му дозволуваа, и го потчукна Боро по рамо и рече:

“Гледам дека ова е само почеток на еден долг апашлук од кој некој ќе го извлече подебелиот крај.”

“Ако тоа е задникот на Концесија, јас сум за” – полунасмано одговори Боро.

Царот Гратцки

2009-07-21T23:56:00.011+02:00

Царот Гратцки 2

(од минатиот пат) И така Боро ја почнал својата приказна:

Пред пет дена од редакцијата на А1 го добив бројот на госпоѓицата Биљана Секуловска, и како што вели условот, чекав да дојде 3 часот по полноќ за да и се јавам и да ја прашам “колку бурекот у Чаир”. И дојде моментот, се јавувам јас, во страв и незнаење што ќе се случи, кога од таму слушам како некој крева и со зарипнат, но врколачки животворен, глас вели:

“Вељко ако за ова не даваш 500 евра, утре на глаа ќе ти ја качам!”.

Се збунив ја и викам: “Ама госпоѓице Секуловска, тука не е Вељко, тука е Боро.”

“Кој бе Боро, Рамизу ни еден идиотски!” - се слушна од другата страна.

“Боро Тракторот” – тивко реков јас, “госпоѓице Секуловска” – уште посмирено како искарано дете продолжив.

“Ти мене најде да ме ребрачиш у ниедно време, мајмун низаеден? Сакаш да ти фукнам прекршочна и затвор да лежиш? Тоа ли сакаш? Знаеш ли кое време е? Шо се заебаваш бе ти?” – како од цевка на најсовремен руски воен тенк испуца мојата соговорничка.

“Знам госпоѓице, ама имам една многу важна и тајна информација која само со вас можам да ја поделам, па ако мислите дека се заебавам, слободно пријавете ме. А ако се сомневате дека јас не сум за оној за кој се претставувам, слободно проверете го и тоа. Ќе ве почекам.” – видливо вознемирен и полусигурен одговорив.

“Биди на линија, мајмун еден, само да проверам, ако не си тој за кој се велиш, мамата ти ја расплакав, разбра?!” – пиемесовски надркано ми одговори и ја прекина врската.

И си реков себе си: Шо праиш бе Боро, мамлаз еден, па занеш ли со кого се чепкаш? Не само што нема да ти јави него ќе ти тропне на врата и ќе те јаде дел по дел ко дете шо јаде чоколаден кекс-сендвич, двоејќи ги кексите прво и лижејќи ја средината потоа. А меѓу два залака ќе ти се смее ко најненаситна хиена. Ама јеби га, Петка си е Петка. “

И така наоблачен, не гледам ни шанса за сонце, макар и на пишлив мајонез од Прилеп, кога ете ти после две неполни минути ми се јавува госпоѓицата Секуловска и помалку растревожено, но сè уште агресивно, ми вика:

“Слушај копиљ, ако ти не си Боро Тракторот, приватен автопревозник од Пинтија со адреса на живеење Бихаќка 10, ЕМБ 1607967450966, крвна група АБ позитив, син на Перо Комбајн и Мара, сопруг на Милка, татко на Јасмина четвртоодделенка во ОУ Рајко Жинзифов која седи во втора клупа средна редица – ти ебав матер! И што е толку итно и битно што не може да почека до утре, зевзек ниеден каналпетковски?”

“Пааа, имам една информација која би можела да Ве заинтересира, а утре заминувам рано на пат, па можеби нема да можам неколку денаа да...иии да не е касно потоа, мислам некој друг да не излезе прв иии...а од друга страна таму кај одам можно е пак да ја видам истата слика, па ако имам и помош, поткрепа знаете, би можел...знаете јас сам не можам ни да кажам ни дааа...”

“Каква пре слика пимпек еден?” – ко учителка која се спрема да му стави кец на глупо дете ми одговори таа.
“Па, слика и прилика со оној попон со посивената брада.” – здткано реков.
“Кој бе? Кирил?” – ко топ спремна ме праша.
“Не, оној младион.”
“Пимент?” – со полузачуден глас набрзина додаде.
“Мислам дека така се вика.”
“И што со него?” – индиферентно ми префрли.
“Па он е малку застранет, знаете.”
“Шо? Педер?!” – подзаинтересирано праша.
“Не. Тоа е оној другион со модерните џизми.”
“Чекај бе, не лупај сеа, кажи ми јасно, ми збориш за поп-педер или шо?”
“Не! за поп-издајник!” – отсечно кажав.
“Не дупи, а ја мислев дека им е тоа middle-name.” – саркастично ми одговори.

“Не, сериозно, зборам за поп кој тајно се среќава со политичари од други земји.”

“Ииии?”

“И, не знам што муабетат, ама според тоа кога и каде се среќаваат, не сакаат никој да знае за нив. Или бар мислат дека никој не знае. И мене тоа на арно не ми мириса.”

“А ти као знаеш се, нели?” – уште посркастично, но овој пат и провокативно ми дофрли.

“Па, јас госпоѓице Секуловска, знаете работам како превозник и често патувам, и не можам да си дозволам да спијам ни во мотел, па мора да се снаоѓам по секакви, извинете на збор вукојебини, знаете. А истите се толку богу-иза-леџа шо таму и трева да расте и талибанци да се кријат никој ни ги знае ни умее, знете.” – посамоуверено и одговорив.

“Добро, добро, ај продолжи. И не ме викај така - госпоѓица Секуловска, за сите над вас сум јас Ива.”

“Па вака, јас имам и некои слики од мобилен ама најдобро да ви ги дадам лично и ви раскажам се во четиири очи. Знаете, телефони, прислушкување, сведоци тнртммнтр, и така натаму.”

“И ти би ми ги дал онака, од чиста мира, ко демек ти си некој добар дух, некоја ебана прескромна добра вила самовила која само помислата дека помогнала во зачувувањето на македонската политичка стабилност и безбедност и е доволна, нели?” – наеднаш повторно спопикантски ми одговори.

“Па, нее, не дека ја сум цвеќе за мирисање. Мислам очекувам мала награда, ама ништо прегламурозно од тоа да сум творец на веста на годината.” – во сличен стил и одговорив.

“Колку бе брат?” – без стотинка размислување ме праша.
“Пааа, 500 евра би свршилe работа.”

"Чек, чек чек! Ти мене ме дупиш или шо?! – видно вознемирен со истанчено трпение како банкарски работник за момент ме прекина Царот Коце. Нешо ти сакаш да си забавен или?"

"Имајте трпение само уште минута Царе да ме дослушате, па после оценете сам." – реков јас и продолжив со она што тогаш Ива ми го кажа:

“Добро! Кога и каде сакаш да се сретнеме. И има да ми кажеш се, немој само да си ме заебал оти лета глава.” – преладно како бос од Њу Џерси ми преложи госпоѓицата Секуловска.

“Па да се сретнеме на некое место каде никој не би не познал.” – неуверливо предложив.
“НИКОЈ Не би ме познал!?! – извика Ива – па ти си луд!!!”

“Верувајте ми! Или барем слушнете го предлогот.”
“Каде?” – испукаа таа.
“Ајде во Чаир, кај Џамијата, во бурекџилницата каде што бурекот чини 50 денари.”

“Како!? Како, како, како, какоооо!? КАаадеее!?” – започна Секуловското цунами завртувајќи само еден мал скромен полукруг во радиус од милион километри.

“Паааа, во онааа бурекџилница каде штоооо бурекот е пееска?!” – како жртва која знае дека сигурната смрт и е само почеток на маките пропелтечив.

“ШТОООООО!?!, МОЛААМ! Ти ли бе мајмун мене најде да ме репчиш копиле едно! Поп-моп, Слики, Бурек за 50 денари?! МА ќе ти ебам матер ја све по список?!” – загрме како судниот ден, наци диктатор во еуфорија и разулавена и прељубена скопјанка заедно.

“Ама зошто?” – крајно некоректно и невино прашав.

“ЗОШТООООО! ЗаШшштооооо! Е затоа што ќе видиш, - постхумно смирено ми одговори – оти сум голтала ја и поголеми риби од тебе, мајмун ни еден. Бурек за 50 денари!!!У цел Чаир нема поскап бурек од 40, маму ти ебем, па дури и оној сараевскион. А ти прашуј зошто сеа коа ќе ти имбам матер до јаја. Само почекај.”

“ХАХАХАХА! Добра приказна, нема што, Ива, поп-педер. Ејјј махер си – со солзи во очите проговори царот Коце - Само што не ти верувам.”

“Но имам доказ.” – рекол Боро.
“Доказ, каков доказ?”

Во тој момент, Боро го одвитка едното згужвано парче хартија и го подаде кон царот:

“Еве царе, Прекршочна пријава и покана за суд од Биљана Секуловска лично.”

Го пофатил пусулот царот зачуден и рекол:

“Аиии!!! Абе ти стварно.”
“Стврно, стварно, ами како” – рекол Боро.
“Види, види. -рекол царот. Ем луд ем храбар. Аууу! Машала. Добро, ами што е со третата задача?” – со подвиткана веѓа и десен дел од усната прорекол царот.
Во тој момент, Боро извадил уште едно стуткано парче хартија.
“Е шо?!? Ќе ми извадиш уште по една пријава од Шеќерка и Латас?” - pотсмешливо рекол царот.

“Не честитит царе. Ова е нивниот спој.” – рекол Боро.
“Спој? Каков спој.” – со крајна зачуденост прашал царот.

“Еми царе, знаеш, думав јас за деловите што треба да се спојат. И белки не се лесно споиви. Знаеш Царе, не е тоа ко сол и вода па едно во друго да се стопи, нити ко масло и вода, едно да не се меша во друго, ами барем во исти ѕидови се. Ами дури и Елтон Џон и Парис Хилтон, или ако милувате Куба и Америка се поспоиви од Латас и Шерека. И како ми се чини ова е единствениот начин.”

“Кој бре начин?” - kажал царот и во тој момент почанал да го одвиткува стутканото топче хартија, и на првата страна најгоре со ракопис полош од просечно прваче, прочитал:

(Вaљда) Убавицата и Сељакот
а под тоа пишувало - приказна од Боро Трактор.

“Ваљда?!?!” – рекол царот зачуден.
“Па ваљда Царе, оти ако нејзе ја кажам за убавица, шо останува за Анџелина Џоли?”
“Прав си – се согласил царот. Ами приказна?! шо е сеа со ова приказна” – доадал Коце.
“Епа царе, како реков, се чини тоа е единствениот начин. Иии ако имате уште малку трпение ќе ви ја прочитем, ако милувате.” – повторно треперливо несигурно одговорил Боро.
“Хммм!!!”, се задункал царот и рекол: “Еми ај почни, ама ако не ме бендисува ќе ти летне главата и онака.”
Подголтнувајќи, Боро ја почнал својата приказна:

(крај на вториот дел)

Царот Гратцки

2009-07-21T16:12:00.006+02:00

Царот гратцки 1

Си бил еднаш еден Цар со име Коце Грацки. И бил тој цар на сите улици, булевари, пазари и јавни површини, со кои стопанисувал само тој. Ама ги имал тооолку многу , што неможел сам да ги работи и морал некои од нив другому да даде да ги води, раководи и плодотвори. И ги сакал Коце сите свои поседи како сопствени чеда. Ги сакал сите скоро подеднакво, ама најмногу од се ја сакал најмалата си ќерка со име Ко(н)цесија Петка. Но дошло време и нејзината рака на тендер херојски да ја даде.

И објавил Коце, царот гратцки, оти ќе ја дава раката на неговата најмала и најдрага ќерка. А јунакот шо мисли дека може да ја има ќе треба првин да исполни неколку услови. Прво, на царот Коце да му донесе бира, ама не било каква ами како што сам царот велел: “бира ладна-ладна, така ладна шо ко ќе ја фатам да ми жежи, ама убаво да ми е”. Потоа, втората задача била уште потешка - во 3 саатот од полноќ да ја дознае цената на бурекот во Чаир, и то лично и персонално од Биљана (А1, а сите факинг) Секуловска. И третата, чунки најтешка, да ги спои Латас и Шеќеринска.

И врвеле така јунаци градски, полуградски и малоградски, и некој не успеал да ја исполни ниту првата задача, оти штом ќе се обиделе бира на царот да му донесат, патот од кооперацијата до неговата канцелариска престолнина бил доволен бирата да се потстопли и на царот гадно да му биди. Дури самиот цар се откажал од вербата дека грч-ладна бира ќе пие, а камо ли дека некој достоен јунак за ќерка си ќе најде.

Арно ама, еден ден во канцеларијата на царот градски, влетало едно големо, незграпно момче со приградски изглед: со позајмен, преиспеглан костим кој најверојатно го носи прв пат, со коса која за прв пат се запознала со запците на чешелот, и со мирис на сапун кој се стопил од правта на неговата секојдневна физичка работа. Во едната рака носел два неугледно превиткани, од пот полунатопени листови хартија, кои по влегувањето ги бутнал во џебот. На самиот влез во канцеларијата момчето се свртело и рекло:

“Дајте ме само 15 минути и ќе видите дека вистина зборам и дека ќе се вратам. “

И ете ти го Боро Трактор, очи в очи, со царот градски, кој го прашал:

“Кој си бре ти?”

Пружил Боро рака кон царот градски, и рекол:

“Дозволете ми да Ви се претставам, честити царе урабана легендо. Јас сум Боро Трактор, приватен автопревозник и вешт манипулант со сите превозни средства од познатите категории, и дојден сум тука да ја добијам дозволата за вашата ќерка Концесија.”

Го погледнал Коце низбрадно, и со потсмев го прашал:

“А како планираш тоа да го направиш кога ниеден од условите немаш исполнето?”

“Царе мој - рекол Боро - ми се чини оти јас сите ги имам веќе исполнето, но дозволете да ви докажам,” - му рекол и му подал една цигара од позлатена табакера со впечатлива гравура која велела “За Коце, царот градски”. Пофатил Коце да се послужи со цигара, а уште не ја ни доближил до устата кога Боро извадил упаљач со цел да му ја запали и направил едно “штраaааaнк” и од упаљачот бликнал толку голем пламен што не ја запалил само цигарата, ами троа раката царева ја подазпекол. И рикнал царот, што од болка што од шок, бајаги подналутен, со глас од кој глави сами паѓаат:

“Што стори бре сељачино безглава?!”

А Боро, со своите 196 сантиметри кроткост и 110 кила покорност и скромност, смирено му рекол:

“Па ете, го исполнив првиот услов.”

“Кој прв услов бре, мајмун низаеден?” – се развикал царот.

Во тој момент, Боро посегнал во својот набабрен десен џеб од костимот и во зажежената рака царска бапнал една ладна лименка пиво, и потем го прашал царот:

“Како пивото, царе?”

Подналутен, насамарен и зачуден, царот одговорил:

“Е жежи, ама убаво ми е.”

Потоа се насмевнал царот, и рекол:

“Мудро го ова изведе, но што со другите два услови?”

Охрабрен Боро, земал столче, седнал карши царот и рекол:
“Ако ми дадете 5 минути, ќе Ви докажам дека и тие сум ги исполнил.”

Со неверување, климнал царот со глава и рекол: “Еми ај да чујам.”

И така Боро ја почнал својата приказна:

(крај на првиот дел)

Потребни разлики

2009-07-15T10:10:00.006+02:00

Сите сме свесни за пропагандните усилени активности на нашата Влада. Јас лично не бев целосно свесен за размерите, се до вчера кога имав прилика да уживам во 35 минутно непрекинато бесплатно емитување на пораките на нашата веада преку сопствениот си чмар – МТВ. И морам да кажам дека некои од нив се направени со непомалку умисленост, креативност, енергија потребни и за верувам многу подобро платени комерцијални видеа за приватни нарачатели.

Што се однесува пак до нивната содржина, како и секогаш квалитетно провокативна и интересна. Првиот сет на предлози (пораки кои не би требало да се занемарат) е да плаќаме фискални сметки. Пораката си е арна, ама комуникацискиот проблем е друг – контекстот- на двоен стандард, (некој плаќа два пати, некој хич), немање механизам за санкција или пак муда и ред други работи. Доказ: па зар најбољата ќебапчилница у мое маало не се наоѓа пред нос на Министерство за економија? А друг проблем е самиот испраќач – Владата. Да не беше кутрата долшна се некаде и да си ги плаќаше соптвените есапи, па и да ја земевме за пример.

Вплеткани во овие реклами за благодејството и нуждата од фиксализација, небаре како сплет од ора и песми, беа и новитетите во судскиот систем: нови покриви во три основни суда, нови фасади во 4, нови прозорции и врати во 6 итн. Бре, бре, да посака човек сам да појде на суд, ем да си помисли дека нешто внатре стварно се работи, и тоа во подновени простории, чунки и подновена атмосфера, подновен ентузијазам и ревитализирана ефикасност. Од друга страна, пак високо котираме на еуро листи на корупција, шерифите на овија или онија уште шетаат неказнети, уште не се знае (бар јавно) кој од Кирчета сторил самоилов војник и тако даље.

И се слеваат самопофалби тон, чунки умреле сите циганки (се извинувам на непримерниов фолклористички израз) и те прават идијот, си велиш да прекинам ја со глеање. И кога тогаш, Оп! Владата потпомогнала културна иницијатива, Аиии – обезбедила сретства за превод на книги, и тоа современи книги кои, кои освен на стручњаците, ќе му помогнеле на секој заинтересиран да си го, како рекоа, прошири, продлабочи знаењето. И така, преводиве ги редат еден по еден ко минати лауреати: 1. Основи на макроекономија Двојка од Јебо Прцолиц, 2. Менаџмент на средни претпријатија од Ехуд Јебовски, 3. Пазарно работење и увоз од Фиљан Факман. И така 30ина наслови. Си велам со какво знаење ќе не поткова оваа влада. Се зналци и се економски експерти. Ај што нема потреба од поинакво знаење од она кое валадата го платила и промовира, во случајов економско, ами шо ќе праат луѓе ко Сем Ваткин и слични увозни експерти за перење пари (ох колку сладок лексички амбигвитет), ќе останат без работа луѓето. Ете што ти е “Знаењето е сила, знаењето е моќ”. Моќ, ама моќ која ќе ја одобри Владата, еее.

И на крај, кажано со вокабуларот на Арчи - како капак на се - Владата ни порачува да немаме предрасуди, и дека сите сме исти, особено, кога станува збор за човечноста изразена преку актот на крводарување. Така си е нема што, со мала значајна разлика. Воведот во оваа порака, парафразирано гласи: сите сакаме исти нешта, сите се движиме во иста насока, не двои само условно одделен физички простор на живеење итн, итн. Е сеа, во услови на културен плурализам, кој е се останато освен цивилизиран, илузорно да се нема предрасуди и парадоксално е да се промивира еднаквост, истост, особено кога разликите се и присутни, и конструктивни (се во основата и архитектурата на мултизмот), но и брато-убиствени.

На крај на краиштата и не сме исти, дури и во рамките на однадвор наметнатите групи на кои им припаѓаме. Од кај ја исто сакам како и гевгелиски турбофолкер кој сака да се насели во Скопје, од кај ја ист ко муж кој својата невеста ја крие од белосветски поглед, а ги поскаува сите останати, што тоа имам заедничко со професор на 3 универзитети кој после 50 години едно па исто ќе спроведува одлуки од Буљон. Дали само ѕид ме дели со комшијата кој ги тепа децата, и во која тоа насока се движиме ја и девојка која се скршила од работа за да се докаже пред своите релевантни авторитети,со подеднакво квалитетнота едуцирана способност како и секој маж, а завршува само како сопруга, или со девојката која бар искрено патот кон сопствениот идеал на успех и поминува преку туѓ шимано менувач на брзината на движење. Јасна е поентата. Ние сите делиме по нешто, но ништо есенцијалистичко, јас и многу други ќе се одлучат за прототипни определби (Витгенштајновски кажано – секој член од групата дели со одруг едно обележје, но не постои категориски типично обележје), други за друга систематизација, но тоа ја нагласува разликата. Иронично е тоа што Владата може ги здогледува разликите, но се чини оној пат кога нејзе и одговара. Кога и треба крв туѓа. Кога таа сака нешто да ни каже очекува (барем прави се) ние да ја чуеме без разлика на се, но кога ние ќе дојдеме на ред да прозбориме, тогаш Владата стварно е недескриминативна – не слуша никого.

И така, јас ќе продолжам во дух на древната мудрост: “Ако немаш кого да плукнеш еднаш, пробај по братот, ако ти се плука почесто удри по комшијата (да му Е...мајката), а ако ти се плука секој ден, е тогаш пцуј ја владата”. Арно ама она во склад со демократските принципи на слободен нецензуриран говор ми го дозволува тоа, и токму поради тоа што истото му го дозволува секому, јас сум нечуен, пардон бесчуен, безгласен глас стопен во поликакофонијата на истото не-јебавање-матер.

Quo Vadis Academone?

2009-07-12T22:54:00.004+02:00

Првичниот наслов требаше да биде: “Да ја свртиме другата страна”, но се исплашив дали листот воопшто има две страни.

(И како и секогаш во мој случај, текстот е постар од датумот на објава, ради мрзеливост, не друго).

Одамна ме бендиса идеата за тестирање на оценувањето во средно образование, а особено што идејата за оценување на оценувачот одамна е болна точка и во (по)високото образование. А во рамки на ваквата иницијатива која би можела да биде по-опфатна (и на грб на високото образование), би можла да се развие и оваа конкретна подиницијатива - да се сврти и другиот лист на високо-образовната диплома (не само како финале на самиот процес) и да се појасни што точно е стекнато и како – што значи титулата , како е добиена, со кој квалитет, - а не само што и кој ја здобил. (на пример – Перо Стојаноски, дипломиран инжинер). То ест, да се направи обид за квалитативно подобрување, оценување и над се издеференцирано изразување на способноста и знаењето кои ги постигнал кандидатот, а за кои дипломата е доказ. Да се излезе од формалниот опис и навлезе во квалитативна ревизија и израз на стекнатото звање.

Еден сет на можни начини да се постигне ова, а се однесува на дипломата и процесот на нејзино здобивање, би биле: ревизија на титулите (поточно процесот на нивно стекнување – цел на одредени нефункционални служби ), војна со плагијатот (кој можеби тешко, но не е невозможно да се докаже), нотарски заверена изјава за веродостојноста на авторството, ghost authorship-от како и останатите форми на плагијат да сe решаваат со полагање испит на кој би се поставувале 100тици прашања поврзани со процесот на работа и самата содржина на студиите и завршниот труд (читање, разбирање, соодветна употреба на извори, рефернцирање итн.), па потоа да се даде и оцена од тип: МА категорија 2, (категорија се однесува на видот на трудот подолу објаснет.), и индивидуална оцена во рамки на категорија, од 0-5 да речеме. Сите од кои ќе се функцаионализираат подоцна во однос на степен на прифатливост од одредена институција.

Категорија се однесува на различниот вид на работа, кој ем ја обусловува, ем објаснува специфичност на самиот процес, ем до некаде ја определува она што се вели истражувачко-научна вредност и тежина. Со други зборови, не може истражувања од типот на: “Техники на производство на шупелката во Македонија во Полошкиот регион”, (ај оваа до некаде е музоко-лошка) или “Изведба на сонатата Мачорот у чизми у Г-*ур, со додаток - опис на техника на движење на прсти” , “Mонетарната политика на средните претпријтија и анализа на годишните завршни сметки со сатистика и сликички”, “Генетски модифициран ќебап”, но и “Фемолменологијата на политичкиот наратив” да бидат сместувани во иста кошница и истоветно третирани. Е таквата разлика треба да се истакне.

Поточно, сево ова сумирано, изработка на механизам за оценување и категоризација на квалитот и видот на академцката работа. Арно ама си сватив во овие помисли дека ја сум доообро натрипан за да го очекувам ова. Од друга страна стравот и револтот ми се реални. Еден од нив е законот кој предвидува сите вработени во високообразовни институции до 2012 да се стекнат со титула доктор, Ова ме плаши дека ќе предизвика (уште по)масовно штанцање на хартии од вредност-дипломи.

Ова ме доведе до прашањето што е, што претставува титулата, звањето (МА или Д-р, побитните работи се пишуваат поскромно, нели? ) Односно да се викаш или да бидеш ***. Што тогаш значи да си формално (по)високообразуван? Дали звањето е гарант за обрзованост? Секако дека не. Дали значи дека си по умен, не! По eligible за работа, ма дај. Или поработоспособен. Подобра личност?

Некаде прочитав дека елитизацијата и достапноста секогаш ќе постојат, но во зависност од потребите ќе ја менуваат својата форма и поставеност. Така, во минатото образованието воопошто, па потоа и високото образование биле тешко достапни, сега тоа се работните места, достапни за избраните. Со ова образованието е направено незначајно, obsolete.

И ова се случува во состојба на тотлана квантификација на образовниот пазар. Образованието е одамна комодитет, но во сегашна состојба тој е безвреден. (има она што би се нарекло face value[1], површна, формална вредност – станува само материјална ознака, акустичен призвук без не само содржајно означено, но и со нејасно, со невредно означено, форма без референт, без значење. Или можеби апстрактна ознака која е нејасен восклик, извик и здив на “помалку образованите”. Луѓето го изискуваат таквиот означител (зборам за титула, диплома) оти така некој рекол, оти како велат младите “без него си никој и ништо”. Комодитет кој е безмалку празен, безличен, ако се земат предвид мотивите за добивање на епитетот (нејасни императиви на денешното живеење), но и предвид споменатата достапност (секој може до него, а што попристапно е помалку вредно). На ова се надоврзува и или матната или непостоечка контрола на пристапто (нема гејткипери, секој може да образува секого за се). Институции премногу, не се знае кој учи кој фучи. Истите располагаат со кадри од различен квалитет. Барањата (поточно условите) за стекнување се речиси изедначени со платежни барања. Уплати, па клати.

А што е со луѓето кои немаат знање и звање(ко ќе бре њих даа зове), а имаат повеќе акл и спосбност од прозваните, то ест оние кои тоа го прават од наведените императивни причини да станат некој и нешто и утопија дека со тоа ќе се подобри нивното општо и конкретно ниво на познавање и можности, но и општата благосостојба (идеолошпка заблуда од најстрашен вид). И поради таквите барања, таквите студираат нешта кои ем не им се поќеиф, ем не се во дослух со професијата, ем искрено и за К не ги бидува, само затоа што се покомодитетни.

(Да, имам став дека образованиоте треба да се елитизира, но пред се и осодржајни со значење и поинаква функционалност, и биде недостапно.)

Но сето ова не треба да зачудува особено што иде од земја во која инжинерите се најбољи египтолози, комшијата знае подобро за твојот добробит, законите се слеваат од ведро небо, а по улиците тече млеко наместо валкана вода.

Најпосле самото образование е преценето и е само начин изнуден да се дојде до диплома, workability, чија вредност и прифатливост не е определена од дидактички стандарди, туку од работодавецот. (на некој начин дипломата е пара-комодитет, форма во апстрактен систем на вредности определени од оние кои тргуваат со истите а во кој важи и фразата Your diploma is not good here за оној што го одбиваат (моето лично искуство е поврзано со тесно градост и лични интереси) но и иронично и за оној кој го примаат, пошто тој е eligible на начин на кој дипломата е иррелевантна и помалку редундантна осбено во однос на нејзината содржина. (народки кажано – тој е примен со поинаков документ)

И на крај од краиштата, итн, итн. никого не заболе, а МАестрата се котат. И покрај толку многу мајстори, па кој је бре калфа у државава? Кој е “робот”, како мајсторот би бил можел да го оствари потполно признат својот идентитет на мајстор. Вака у случајов нема ни една марионета како претставата би имала и смисла и интерес.

На крај, што па ја зборам, кога не можам да разберам дека за упис во образовна институција во државава треба желба и за по некаде и тора кеш. ЈА, кој прва генерација полагаше приемен у средно, прва генерација на драстично видоизменет приемен за факултет. Што има ја да им пречам на младите кои горат од желба да се титулираат.

И така, одговорот на прашањето содржано во насловот е: “У пичку матер, оти само пропаста има една страна”.

[1] Иако се повеќе мислем дека станува збор за exchange value со таа разлика што се менуваат муда за бубрези

Повеќенаменски Објект

2009-07-06T20:27:00.004+02:00

Ако на плоштад се гради црква, или чамија, за истата ќе е потребен и соодветен паркинг плац за кој реално нема место, но многу поважно од политичка гледна точка е што едните ќе останат неудоволени, такореќи самопрогласено дескриминирани. Затоа сметам дека најсоодветно, политички коректно архитектонско решение, ако веќе се изведува, е повеќе-наменски објект. Идеално ќе беше истиот да е холографски, па да бидат задоволни и оние кои го сакаат плошатдот as it is.

Во недостаток на таквата технологија, самиот објект треба внатрешно да биде прилагодлив, ефикасно и брзо, да ги задоволи барањата на различните групи на интерес на начин што секоја група ќе си ги донира реквизитите и сценографијата соодветна на нивните настани. Така во големиот склад-магацин на објектот ќе има и платна со арабески и со фрески и во зависност од потребата ќе бидат употребени овие или оние. Дојде ли вереме за молитва, цап – тргај то столоите, олтаро и клавај тепих, и обратно. Накратко, да не дубам, објектот треба да биде еден вид на холивудско студио подготвено да ги задоволи сите. И не само верски групи, но и спортски и музички и групи од друг карактер. Така во складот би се нашле и вештачка трева за фудбал, и тезги за саем, и полици за книги итн. Целиот објект внтрешно би требало да биде поделен на два големи простори и 10ици помали.
Двата големи би служеле за поголеми манифестации: верски на пример, за никој да не се налути. Иако искрено агендите и не им се поклопуваат – празниците се во различни денови, молитвите во различен дел од денот итн. Двата големи хали и би имале засебни влезови и излези, за да не дојде до физички судир. Башка шо истите може да се искористат и за политички митинзи. Ептен кул би било кога Баце у една од салите би рекол: “Од другата страна на ѕидот господа се наоѓа стравот, немаштијата и танана”, а у другата хала Гујо вика: “Нашата програма ги надминува овие ѕидови дами и господа и ги вклучува и оние кои се навидум само ѕид далеку од нас”. Друга предност што на исто место може да се одржат митинзи за сите општини, места, села, згради и останати територии за кои постои политички интерес. Рецимо – од 4 до 5 саат, Хала 1 , Кандидат за општина Свирипичино на СДСМ. Згора на што за секој посетител би се обезбедила и влезница, платена нормално од страна на партијта. И при влез – цк, молим лепо, влегле толку и толку посетители, а не да се кошкаат: “Ние имавне иљадници, они едвам двајца.”. Број на посетители молим лепо.

Но да се вратам на претходните – вернициве. Мислам дека некои од помалите салички треба да бидат – коцкарница, јавна куќа и дрогирашница. Со, се разбира ексклузивен арамжман: Секс на втори спрат, комар и алкохол на први и за крај, простување на вашите гревови на приземје.

Што се однесува до помалите сали, тие ќе бидат отстапени на користење на помалку бројните интересни групи, се разбира. И за крај, на надворешната страна пак на објектот треба да има гооооолем, кружен ролер костер, а најгоре градина и други капацитети за детски игри и забава. Ем децата да се надвор од внатрешниот загушлив свет на возрасните, еме бе батко прав жив штит. Ако некој се накурчи и реши да бамбардуе, ваљда ќе помисли два пати.

Моите Стопански Кошмари

2009-04-21T14:59:00.003+02:00

Не дека на сите не ни е позната нехуманата природа и мисија на банките, нивното крвопијство и алчност и останато....(пренервозен сум за да досликувам)...ама до сега имав мали, наречете ги братољубни или како и да сакате, сили да простам и не-речам дека банкарите се најдолниот слој на луѓе = Говна. Не гомна, оти вториов израз го покрива само физичко-олфакторниот аспект на одбивниост. Но и покрај тоа, јас во банкари не ги вбројувам сите оние шалтерски работници кои се доволно љубезни, па некогаш и поладни, и над се зависини и уплашени за работното место (а и егзистенција), кои се можеби морално исфлекани, ама кој од нас не е, нека ми се фати. Во иститие не ги вбројувам арогантните тетки од Комерцијална (или њума слични) кои лик како мене облечен у трењерка и син подостарен џемпер (а во тој единечен случај, и десетици илјади денари наменети за уплата) не го рецкаат правејќи си муабет меѓусебно за господинот кој сакала да подигне прекунивната банка 1000 евра. Згора на што истата тетка куца со два показалци. Нејсе. Ама денес искуствово ме докрајчи.

Накратко, ја ебената поштењачина оттрчав во банка да уплатам некаква си каматна разлика која банката си ја самопрогласила во меѓувреме а само пред саат-два ни јавија да не известат. А разликата си течела братко неколку месеци. Мала криза, добар домашен буџетски ребаланс и трчам до у банка. Покрај барањето истата уплата да биде извршена не подоцна од претсојниот Петок, телефонски сугерираат и да се извадел некаков си амортизационен план. Да ме Е*** ако знам шо е ама не звучи како награда, особено што нешто ќе ми се амортизира. Тако реќи, ќе га примим поглатко.

И така, културно, учтиво, (лекција 6 од живот = “Не нерврај шалтерски радник у тмурен дан”) доаѓам марфиевски на ред (во другата редица сите кои дојдоа после мене завршија пред мене) и викам “треба да платам” и тетка вика “нема проблем”, и викам ја “A, амортизационен?” (у меѓувреме ми текнува дека тоа најверојатно е елабориран список на мојот преостанат долг) она вика “на друг шалтер а сеа потпиши уплата!” Пази Овa - Потпиши уплата, на кредит кој не е на мое име, туку на мојата сопруга (пошто глупо би било да се вика сошина, или беспруга) и е нешто што го праам секој месец без проглем. Арно ама, на дотичниот шалтер не го издаваат бараниот докумет без нејзино лично и прелично присуство. И покрај моите проби, усилби и тажни фаци, како и понудата да ги донесам, приложам и заложам: нејзина лична карта, ориѓинал венчаница, ако треба и изводи, државјанство, па и мојот постар модел Нокија. Не!!!, ЛИЧНО! оти информацијата била доверлива и достапна саааамо на носителот, пардон барателот на кредитот. Секој ебан месец можеше и мојата почината баба да им плаќа, ниииикад не ме прашаа што ми е мене кредитобарателот. А сега,е сега ...Е сега сваќам како они ме Стопанисуваат, и мајката ми стопанкина.

И затоа, и само ради тоа и ништо више, на сите банкари (сопственици, менаџери и слични) им посакувам да им се сотре најмилото, а ни осигурителна ни погребално да не може да им издаде тапија, и тоа неповратно.

Ем лично, ем симпатично

2009-03-28T20:04:00.005+01:00

Неверојатно како во токму денешен ден, во смисла на одредени бруталности и недемократичност пред кои органите плави останале неми, мене ми се случи следновиов настан за кој можам да кажам дека е далеку по-отрезнувачки од кафетин и јогурт заедно:

Идам ја така задлабочен у проекција на домашна економија и буџет на пат кон Тинекс, кога застанува кола, онака неуредна и прљава како да е државна и тројца типови кои прашањето “Може ли да те прашам нешто?” го поставуваат откако ќе те сардисаат и ете ти веќе шашардисан вадиш све од џепови и останува по некоја мрсулава палома која претресувачот ја изнаоѓа не само како доволен но и предобар повод да биде вербално агресивен и суптилно навредлив со зборовите: “Добро бе дечко ти глув ли се, нели кажав се!”. И ај и тоа се стишува, па дигај раце и ватај јабуке, а онда мојата лична голема беља – несовпаѓање на адресите во лична и у живот. Шуќур шо не се фатија за тоа. За време на проверка на моите податоци у база ми поставија неколку прашања од кои две секогаш ме фансцинирале: “Си бил ли некогаш у полиција?” и “Си украл ли некогаш нешто?”. Да го Е!. Има ли човек кој не бил во полиција. Ама нејсе не е прашањето насилно и очигледно, а со тоа и излишно, колку што е застрашувачки начинот на кој се поставува и вметнатото очекување дека мора да кажеш се, тука , сега за вечни векови. Кога си бил, зошто, како и најбитно немој нешто да си пропуштил. А не смееш ни да помислиш да не одговориш. И второто, што мене ме потсетува на оние прашања за виза од типот “Дали вие или некој челен од вашето семејство е терорист, помагал терористи или можеби е замешан во убиството на Улф Палме?” Од секогаш ме интересирало кој и во какви околности би дал потврден и елабориран одговор.

И така ја уште стресен и задуман не сваќам дека дошле уште двајца колеги, покрај првите тројца и не знам зошто ама како по некој полициски истрениран терк ги потавуваат истите праашања со ист редослед. И никогаш, ама НИКОГАШ никој од првите испитувачи не се огласил да каже: “Колега средено е, прашан е.” Симпли полимејзинг. И откако ме фино проверија и исчешлаа фино, ама преееетивко ми се извинија дека морале така да постапат. И што мене сега ми пречи. Тоа дека ме извадија од памет, ме препаднаа, ме третираа како осомничен криминалец, а згора на што побараа и помош (да се обидам да индетификувам фото-робот на можен сторител), и на крај ми кажаа јеби га, не знаеме поинаку? Или тоа дека во иделаен свет, целата сцена е исполнета со помалку чуства на страв, презир, инфериорност и повторно страв? НЕ! Тоа што наводно они бркаа крадец на некаков си ланец, златен претпоставувам. Мај есс, 5 полицајци за еден ланец. Ја сум Кинг Конг. Или можеби треба да се прашам ЧИЈ ланец? Не сакам да прејудицирам, ама не верувам дека иститие или нивните колеги се истотака потепаа да индетификуваат осомничени кога на мојот јубилеен роденден (30ти) ни провалија дома и ни украдоа дигиталец и вина (за овие уште колнам).

Згора на што, еднаш братучетка ми фер (бар за тоа време) ми замери дека пишувам само за црнила, песимизми, критики и ни една пофалба. Во право е, ама ќе мора да почека. До тогаш јас уште ќе ја слушам песната на BDP “It’s the sound of the Police, Wahh, wahh, it’s the sound that I miss”.

Та(т)ковство

2009-03-11T08:12:00.008+01:00

(текстот што следи е почнат одамна, уште е недовршен и фрагментиран, се прашувам дали некогаш и ќе биде поинаков)

Tекстов се зачна како реакција на збир прашања во врска со татковството кои потекнуваат, или барем јас ги наидов во еден форум. Арно ама, мојата попроширена реакција реши да си најде друг пат, не само како одговор на некои од таму присутните прашања, ами многу повеќе како едно попроширено, поопшто рамислување на темата татковство, преку само-поставени прашања. Прашањата кои ги затекнав се:

Дали има рецепт за успешен и грижлив татко? Каква улога имаат современите татковци во воспитувањето на децата, ако знаеме дека барем на нашите простори во минатото тоа било главно улога на жената, мајката? Како и дали ги поделивте и вие улогите или можеби заедно ги пребродувате сите авантури на родителството?

Крајни, изделкани одговори и непостојат, но некои од можните се:

Во однос на првото мојот став е недвоив, а одоговорот е - колку има рецепт за успешна мајка, грижлив родител, доверлив пријател, пријателски настроен комшија, толку има и за успешен татко. Мене лично концептот рецепт не ми се допаѓа поради тоа што ме потсетува на ‘how-to’ прирачници кои ако се следат внимателно резулататот е неминовен (осигуран), но ако не се добие посакуваниот ефект, тогаш куварот (авторот на рецептот) не сноси никаква одговорност, и истото е грешка на локалната домаќинка, во случајов неуспашниот татко.
Што се однесува пак до прашањето на улогата на таткото, истото би го раздробил на неколку потпрашања во обид да се добие глобалниот одговор. Некои од нив се:

2.1 Што воопшто претставува татко и како истиот да се дефинира поимот? Ако се поистовети со машки родител, истата дефиницијата може да се примени на пола од живиот свет. Нити оваа нити било која релациона, билошка определба не функционира поради својата преопштост и не-ексклузивност (ја нема тако звана diferencia specifica во однос на човечкиот род, кој пак сам по себе е преширока категорија и затоа можеби е поедноставно да се збори за татко тука и сега, во случајот урбан Балканец од 21ви век). Сличен проблем би имало и со дефиницијата оплодувачот на мајката, но оваа определба не гарантира и учество во развојот, растот и васпитањето на плодот. Од психолошка гледна точка (иако културолошки определена), татако е крутиот, строг, рационалниот родител кој го поттикнува натпреварот, а не сочуствувањето, кој за разлика од мајката не го охрабрува плачот кај синовите или несигурноста кај ќерките. Арно ама во емпиријата има толку многу поцврсти и гласни деца, а сме виделе и толку многу плачливи, кревки татковци да психолошката поткрепа е неиздржана. Социјално гледано, а во однос на историската обусловеност содржана во горенаведените прашања (воспитувањето како женска улога), промените се преголеми и преразлични за да можат социјалните варијабли да се земат како посигурен определувачки критериум во родителството. Маалски кажано, не може да се каже дека таткото е заработувачот, а мајката домонегуватељицата. Во денешно време и двата родители работат, и двата имаат одредени (променливи или помалку променливи) домашни обврски насочени кон издршка и опстанок на домот и семејството – пеглаат, перат, чистат. Готват итн. Овде ги исклучувам сите оние (поради вакви или онакви за мене неприфатливи причини) тврдокорнопатрихархални семејства со строга трудова поделба[i]. И двата родители посакуваат да имаат што е можно поквалитетен педагошки придонес кон развојот на детето. Од се до сега кажано, следува дека споментатите (билошки, психолошки или социјални[ii]) категории не се од најголема помош во обидот да се подразјасни што е татковството.

Во тој обид, иако парадоксално ќе тргнам од најшироката можна категорија – културата – која во рамки на просторот и времето на поостоење, го осмислува и означува поимот татко. Така, секоја од нив во различно време и место, а во зависност од своите потреби и интереси, различно го семантизира поимот и определува кој квалитет и атрибут е позначаен и релевантен од остантаите. Така, во Јапонија таткото е можеби исто што и строг родител кој знае и да зачука по некоја, во Франција оној што ги споделува домашните обврски со жената, во Кенија ловецот на антилопи итн. Во сите од нив само една улога е најнагласена – строг патријрахален воспитувач, еднаков и еднакво грижлив домаќин, снабдувач на храна. Се чини дека проблемот е што во помодерните граѓански општества повеќе е присутен феноменот на повеќеулоги истовремено, не само една. Од друга страна секоја од тие улоги подразбира и се потврдува низ низа на конкретни активности. Токму активностите може да послужат како појдовна точка како во определбата така и во поимањето на концептот татко. Во кој контекст би можело да се постави прашањето за нивната природа (кои се тие активности што концензуално се етикетираат како татковски а со тоа се во склад и со културните очекувања) и колку се релевантен критериум во поимањето.

Овие активности можат и да се сватат и како постоечки сет на слични искуства (таткото во прво време е помалку корисно нутриционистичко битие, потоа е горд, па егзекутор на казни поврзани со кец у школо, па читачот на неделниот весник, па шоферот до парк прошетка) арно ама вака пак поимањето е циркуларно и не нуди можност за промена. Во однос на што сметам дека нивниот попис е секундарен во однос на друга работа. Треба да се земе во предвид дека татковството е составен дел на една културата, во која функционираат врдности, идеи, однесувања кои можат да се довдат во блиска врска со татковството. Во кој случај многу побитно е прашањето дали добар татко е оној кој ги потврдува културолошки настанатите очекувања, идеи, вредности и истите само ќе ги пренесе, интернализира во и кон детето (а со тоа стане добар родител според критериумот ги задоволува барањата) или пак нема да го воведе своето чедо во култура со чии вредности не се согласува, така осудувајќи го на можност од неприфатливост. Поточно, како да се одлучи помеѓу изборот татко конформист или идеалист. Или уште потешко: Како да го обучи детето да го направи таквиот избор, откако претходно го запознал со културата? Како да го воспита во време на променливост, плурализам да не речеме?

Прашања има толку многу што со секое наредно, одговорот е подалечен, затоа во духот на анти тупачиството би рекол дека не таткото, ами детето е медијатор помеѓу светот и таткото, родителот кој има одговорност пред се кон себе и светот, и двете сплотени во детето. Детето е баланс, meeting point на светот и родителот, на храни го на два саати и како, на учи го дека пријателството е основна човечка вредност и зошто, и повторно како, на твојот личен избор дали ќе бараш детален репорт после првиот интимен состанок, на правото да се санкционира или не, на...

На крај на краиштата, што е пак добра мајка? Добар родител? Но многу поважно, а во дух на моето лично верување, како и реакција кон рецептот за татковство, дали на крајот татковството постојано не се создава, ресоздава, реинтерпретира и слично? Взаемно, неделиво се развива и менува со процесот на мајчинство, родителство, синство, ќерковство, и живеење. И едно друго прашање (инспирирано од драга ми сватица) , а парафразирано: “Дали мојот татко е и таткото на мојата сестра, мојот брат?”

И најбитно во мој случај (за оние што доообро ме познаваат): “Што е добар, грижлив, послушен син? (Дали како и таткото кој треба да ги препознае потребите на потомството и да ги поучи истите морално и приоритетно да ги вреднуваат и задоволуваат, дали и синот итот така треба, (а со тоа и како и кога) да уочи дел од потребите на родителот? И делува соодветно.

Ова се само дел од прашањата кои јас допрва ќе почнам да ги одговарам, вреднувам, реформулирам и така натаму. Ако успеам да постигнам јасност и опипливост во резултатите само ќе ги пренесам со нагласување дека истите се неприменливи во друг дом. И така, отидов ја да татковствувам, оти од денес натаму прашањата ќе се ројат без можност за многу размислување а јас ќе треба од ројот многу ефикасно да го вадам и медот и млечта. А Вие добро размислете што би правеле откако сперматозоидната инвестиција, донација ќе ви се материјализира, оживотвори. Ако се чуствувате неспремни...

[i] Не станува збор за криза на мојот личен полов идентитет, колку што навистина се грозам од такви патријархални идеологии во кои “местото на жената е дома”, а истовреме се зборува или бара БИЛО каква еднаквост.
[ii] Тука не стана збор за политичка определба иако би било интересно да се разгледа како татковството се определува во зависност од односите на мажот и жената дефинирани и регулирани од страна на општествените институции и доминантната политичка (или религиозна) филозофија, ориентација.

Обука Ромалеско

2009-03-10T10:55:00.011+01:00

Во овие политички бурни времиња, јас решив да и помогнам на македонската економија, скопските возачи и секогаш сиромашните Роми. Првава да потпркне, вториве да се позадоволни и посмирени, а последниве троа побогати.

Мојот личен мотив е помалку да се нервирам кога со оној мрслулаво-патетичен израз на лицето кога само барааат: “Дај 5 денариии!”, а за возврат не нудат ништо, или пак кога упорно продолжуваат да ми го шљакаат ветробранското стакло и дури и по моето одлучно и видливо вознемирено одмавнивање со рака и изричит израз на лицето кој вели: “Не ми ја чепкај шофершајбната!”

Механизмот за сето тоа да се направи е марктинг тернинг за асфалтните Роми (пардон, политички коректно и македонски стандардно кажано – Обука за пазадно работење на уличните Е-ѓупци) со цел да го подобрат квалититот на понудената услуга со тоа што ќе се обучат како да го пласираат и пред се продадат својот производ.

Некои од предложените стратегии вклучуваат:

Да се создадае корпус на начини како просењето да се направи поатрактивно и поинтерактивно искуство. На пример, можат едноставно да ти кажат: “Дај 5 денари и среќа ќе те следи до дома, не даваш ли 5 денари ја ќе те следам до следна раскрсница”. Или пак на возачот да му раскаже некаква приказна како против-вредност на бараните 5 денари. Или уште подобро Романизирана верзија на приказната, нешто као Ромската црвенкапа, која носела црвен шалвар и марама, била киднапирана у топана и потоа ослободена од Амди. А пошто времето на раскрсница е кратко, раскажувачот може да најави дека продолжението следни на наредната раскрсница со зборовите: “Братми, ако идеш на следна раскрсница у партизнаска побарај го Рамиз, брат ми, да ти ја докаже причата, многу е интерсна, ќе видиш.” Со други зборови наратив суспенс укомпониран со добро потрошени 10 денари (минимунг 5 по продужетак).

На овој начин на функционирање, Ромите би можеле да се развијат и во улични забављачи, па потоа и да оформат свои еснафи, синдикати на улични радници, па и самите да организираат семинари, обуки, натпревари, размена со страни студенти (питачи од Свети Марко на пример), па дури и да влезат како радна категорија, професија со што би се стекнале со право на пензија. (Или можеби подобро не оти ќе треба да плаќаат данок)

За оние што мачкаат стакла, да се реклмираат со идеата дека ако не се исчисти стаклото, шоферот не ќе биде во состојба да забележи згодна, сама и невино-изгледајуќа стоперица, или нема да можат да го видат семафорот, или слично. Со други зборови бришењето на стакло да се продаде со прича која исотот ќе го направи неизбежно поради некоја причина. Слична идеја е и тоа да у соработка и договор со производител на виледи на пример, прво намерно ја напраат шофершајбната лом, а потоа на возачот као демек неочекувано му маркетираат една виледица со зборовите: “Бај д веј, ваквиот лом можете да го исчитите токму со оваа виледа овде која чини 30 денари во кои спаѓа и демонстрација на нејзината моќ, то ест радна-бришна рака. (ова е се под услов шоферот да не ги пребие).

Супер би биле да делуваат без глас со тоа што би носеле и маици со натпис Get rid of me for just 5 denars, или да им лепат стикери на возачи со напис I did not give any thing to a poor Gypsy so I got this stiker, или...можностите се многу.

Мене исто така ми се допаѓа идета и за фискални сметки за услугата на кои би стоело: “Газда Рамиз агол-партизанска и илинденска, дооел. “(бар така ќе мора да научат да напишат нешто).

Ваквата обука и сам би ја спровел , само ме тишти дали има интерес од страна на оние кои треба да и “подлегнат”. За крај би нагласил дека немам, иако може да ви звучи парадоксално, анти-ромски мисли и чуства и став дека се најниска и маргинализирана група, иако и се, но кога веќе се бават со нешто нека се бават бре онако капиталиситчки, ем да те тормозат ем да ти е мило.

Кој остана не-ебан

2009-02-18T11:07:00.014+01:00

Топ веста од пред недела дена, за докторот кој врз основа на одредени хомофилни (геј) симптоми успеа да произведе терапија од неколку лекарства и мнооогу одмор, ја сметав (поточно не самата вест колку настанот, актот што би рекле и она што нему му подлежи) за симптом на нездравота и неквалитетноста на нашето образование, а богами и здравство. Со што моето рамислување ќе се движеше во правец на иронизација на ситуацијата преку потенцирање на мојата перцепција на вискотото образование во МК како комерцијализација и комерцијабилност (богами и комодификација, за ова друг пат) на високото образование, преку идеите за истото како неопходност, потреба, а воедно и императив за достигнување, здобивање. А пошто зад оваа ориентација стојат профитабилни намери кои немаат ни К** од квалитет, предлог идеа што го имав, благодарение и на мојот предраг пријател Х, но и драг “непознаник” С, ќе беше нешто во врска со купон систем на образование за да се изрази неговата тривијално-продажбена природа. На начин што секој предан купец во поголемите маркети треба да добие купони со кои може подоцна, со доволен број на собрани да подигне награда – диплома. Рецимо, ако нон стоп некој купува козметика треба да е дипломран козметичар, депилитичар или козметиколог. Некој што купува само смоки и пиво, треба да добие можност да се скраси со диплома по социјални прашања и социологија, ако не и новинарство со специјализација фудбал. А оној што зема квалитетни ребра, пушено месо и невакумиран кашкавал да добие високо образован сертификат за угостителство, можеби експерт по етничка нетрпелиливост, но и дипломиран прехрамбен инжинер.

АМА, сватив дека поводот не одговара за мојата долгопостоечка намера за коментар на образовноста македонска. Наместо тоа, врската со втората споредна работа на светот-образованиото, ова да ти имало врска со првата најважна - сексот и сексуалноста. Една од непресушните теми за секогаш и во вечни векови, и аман сега. И докторскиов настан е баш тоа– настан на кој му подлежи сексуалноста. Не сакајќи, нити намеравајќи со неа теориски да се спаравам решив да ја контекстуализирам во рамки на познатите политички акти, пошто политиката е клучниот менаџер на двете горе наведени рабоќе (школо и секс). Па ако настанот има врска со сексуалноста, тогаш има врска со сексуалноста која нашава Вала-Да ни ја наметнува.

Така, одлика на недемократска влада, како да има некоја која е демократска (концепт кој би бил опчинение на некој добро напушен, или хир на уште пострашна група – идеалисти) е да ги држи во покорност и контрола своите поданици. Најуспешната е онаа која ќе навлезе во најнепосредуваната (каков парадокс) интима на поединците. Нивните сексуални односи. Е оваа владаХ е најнај од сите во тој поглед. Оваа е dеr Seksual Meister !

Прво, ни кажува која е целта на сексот, односно зошто да се ебеме – за да се размножуваме. Ова од една страна аутоматски значи забрана и осуда на самозадоволувањето, оралниот и аналниот секс, пошто се нерепродуктивни. А од друга страна, го имплицира и конкретниот метод, поточно инструмент за сексање - голо Ку*е, без кондом или други контрацептивни сретства. Потоа ни определува и каде - по дома и во други простории од приватен карактер недостапни за пуританските очи на јавноста. Ова може да се заклучи од посоењето на санкција, казна за секс на јавно место. Исто така, во рамки на репродуктивната политика, се определува и квантитетот на сексуалните односи, односно колку. А одговор е бар четири плодоносни пати, како би биле наградени.

А преку последниов настан за дестимулација на се што е нехетеросексулана врска, и истото треба да се лекува ( за ваквиот догматско-хомофобен став особено присутен во одредени локал-западњачки контексти, би посветил посебно место и време), ни определува и со кого - личност од спротивниот пол. Со што нам ни останува да избререме со кој примерок на "спротивниот" пол. Избор кој дополнително е ограничен од други морално-социјални норми. (постари жени се табу, жените од "другиот табор" се недостапни итн.).

Од ваква контрола да ти дојде да се самоабортираш. Упс, заборавив дека и тоа ќе се забрани скоро. Можеби единствената придобивка од сето ова е тоа што ни оставаат да чезнееме по тооолку многу забранети овоштија, со што желбата ни е поголема, ама се надевам и нагонот. И уште многу може да се кажува и крепи за темава, ама тоа ќе го оставам за некоја прилика во која специјално би проговорел (тој пат) за Теории на Сексуланоста и спроведената Вмровска политика на сексуланоста. (Да бев Зиги одма ќе го легнев Кољо на скут за татка си свој одвратен да ми збори како пред неговите насолзени детски очи ја обљубувал и по газ удирал мајка му.)

I've Been Facialised

2009-02-05T15:31:00.008+01:00

И така неслутно колку сум јас популарен, АКА достапен како и сите ние нет-профилирани фаци, се подзачудив колку тоа роденденски честитки примив пред некој ден на ФБ и тоа од луѓе попознати, поблиски, далечни, драги, познаници мили и останати. И нормално, близоста ни наша меѓусебна, но и карактерот сопствен, е непишано правило кое ја определува содржината и должината на честитката, па така добив разно-разни, за секоја од кои сум поединечно благодарен оти во подарена честитка на буквите не им се замера, а чуството да се биде мета на истата е во најмала рака пријатно. Но се прашувам дали исто или слично чествување ќе примев и телефонски доколку такавата информација беше достапна на нетот. Ако не за друго, бар такавата саунд-честитка у живо пружа за нијанса поголемо задоволство барем кај мене како горд претставник на орална култура која најчесто ужува анален третман. Згора на што јас секое такво желбено јавување го завршувам со покана. А штета, ќе беше и мор и мери и блоди шери и ќаскаво и се и ќе имавме можност поквалитетно да се подружиме, подзапознаеме и прокомуницираме. А токму квалитетот на односите човечки и дигит-аналната комуникација е она на што ме инспирираа моите честитки на ФБ. Истите ми се драги и прифатливи ако ништо друго ради тоа што нив им подлежи фина причина и повод – јас во комбинација со куртоазијата на честитачите.

За разлика од нив, и вакавиот комуникативен моуд кој вклучува како познат испраќач, така и причина и цел на пратената порака (честитка) , оној што ми пречи, помеѓу другото и затоа што не ми се обраќа мене, е оној начин на општење, присутен на ФБ, кој се однесува на:

а) апликации од типот “Кој си ти орган жирафе?”, или “Какво ти је срцебијање кад видиш згодног момка?”. Каде врз основа на 6 ступидни, сиви, ригидни прашања се категоризира, идеалистички кажано, шарената популација. Знам, знам, целта на такви апликации е забава, ама почекајте го мојот одговор на таквата евтина забава. Ја еве баш денес параев такво тестирање и ми испадна дека сум Сартр, а ја од Жан ни Ќ неам у себе, башка од грото французи коса ми паѓа.

б) квизови или игри на џалинџ во кои се тестираат и докажуваат сопствените знаења и вештини и врз основа на добиени резултати се рангираш или у свет на зналци или незналци. А потребното знаење за да се заврши успешно квизот е само следење на други медиуми: ТВ, фешн магазини, теи, смеи и остало каде постојаното присуство на актерот Х се врежува длабоко во паметење, а врв на когнитивноста е запаметување на фактот дека тој се појавил у филмот У.

В) Или пак оние супорт мај коз, кам то плоштад анд чеш јор лефт тестикл бикоз бикоз, бикоз...

Па нити сум ја лесно споредлив со панкреас од слон, нити сум филм-савант за бастер-квизови, нити ми се чешаат мадиња затоа што некој така рекол (а друг форвардирал) и тоа без и да ми каже зошто ја бара мојата подршка. Ова посебно нервира.

Е сеа по некоја пратена шопска или пастрмајлија или лута ж’та ми годи, ама тоа докажува нешто - дека оној кој ми ги праќа МЕ ПОЗНАВА, тој ги знае моите преференци и мезалски фантазии. Таа, дури и една фиктивна салата (најбоља пријатељица тиквешке) ми е упатена мене, и ми се обраќа мене. За разлика од што во секоја друга пратка јас сум само дифолт примач, како и многуте други. Го правам и јас тоа, ама еве ветувам дека ќе потпрестанувам. Додека не престанам слободно пцујте ме.

Иако овој мој намќоресто-мрчечеки став сум свесен дека може да се протолкува како недостаток од хумор или смисла за забава (нели фејсбуков ќе ми кажете дека е џаст фор фан, а ја сум напнат). Епа сум напнат, ама имам смисла и за хумор и за забава, само малку поинаква од погоре опишаната. А дека не претерувам во тврдењето за тривијалната забава и –изам, докажува и бројот на профили кои имаат my book, или слични апликации.

Но она што најмногу почна да ми пречи се упатените апели за подршка на Боро за претседник, а Рамиз за градоначалник и тоа најмногу ради тоа што ипраќачот најчесто ми е непознат, ми изиграва Господ (Во овој контекст би споменал дека на ФБ интерпелацијата ќе и посветам посебно внимание). Иако сите сме ние френдови па демек се знаеме, ама мене и Абебе Бакила ми е френд, па не сум сигурен дали го знам. Потоа, со тоа што не го познавам добро, нити му ги знам (искрените) мотиви и намери, а најпоеќе не можам на раат да му го плеснам у фаца, додека мене он ми свршил работа и ме увлекол во неговото срање и тоа без да ме праша или помисли дали сум за усранување од тој вид. Но најмногу ми пречи што не секогаш ми дава причина за барањето на моја подршка, то ест поткрепа зошто да го поддржам. Со право може да ми се замери дека имам избор да игнорирам, ама не е поентата ја да игнорирам идијоти со “good intentions”, поентата е они да знаат дали мене да ме игнорираат или не.

Токму ваквата безчовечна, безгрижна и инструменталистичка комуникација, каде јас сум само алатот до целта на нечија група, одамна ми пречи али сеа помешана со политика, еее Баце ја прелеа.

И затоа ги поканувам сите мисленици да повелат во мојата дружина со наслов Talk to Me, Don’t Just Click Me, but even if you do, tell me why која е замислена како клуб на љуѓе кои не се баш воодушевени од профилираната, безлична и дехуманизирана дигит-анална сајбер комуникацуија и си сакаат размена на стоки (рецимо добар филм) идеји, мухабети и останато во прилог на хуманизација на односите и општењето. (то јест сите оние кои не сакаат да бидат третирани како units on a click list).

НАПОМЕНА: Горенаведените ставови не се однесувата на сите супорт тимови или групи на интерес.

Апел за предизборен инцидент

2009-01-28T13:14:00.007+01:00

Еве и ја во духот на најактуелните настани кои земаат се поголем замав, претстојните избори, се спремам за истите преку планирање на најизборниот меѓу најизбраните настани во тој период – изборен инцидент. Моето лично сценарио за истиот е следно:
Пред одредни, во однос на тоа колку економските услови дозволуваат, изборни места би поставил штандови со сендвичи и сокчиња. Истите ќе ги делам бесплатно на секој гласач кој ќе дојде со било каков доказ, барем и во форма на усна изјава дека тој или таа се барем минимално задоволни од градоначалникот (не само Триперовски) во заминување. Односно секој оној кој ќе илустрира дека барем 25% од ветувањата на кандидатот од претходните избори се остварени.
По два сендвича и три сока ќе нудам за секој оној кој ќе ми фино објасни зошто , и покрај можноста од веќе постоечко чуство на разочараност, повторно излегува да гласа и зошто токму за кандидатот за кој се одлучил.
A пошто и во двата случаи ќе остане поолно храна и пијалоци (ради ситуација кеч22 меѓу останатото) ќе мора да го реформулирам барањето "Oд од што сте задоволни?" во "Oд што не сте?". А поради тоа што немам тенденции да станам супер ТВ (комерцијаелн) психијатар како Јанко, нивните прозаично-долги изјави ќе ги побарам во писмена форма со нотарска заверка за која изјавувачот би бил награден со 150 денари. Плус сангвич се разбира. А како би ја нагласил агресивната природа на инцидентите, теткински упорно ќе ги терам луѓето да си земат и уште по малку од ова и од она, иако за тоа и не ќе има потреба. А тоа ќе го правам со подигнати веѓи кои велат "Цел ден сум го правел ова, Земи!, мораш да пробаш".

Е сеа, што после ќе правам со изјавите уште не сум најсигурен. Ако бројката е голема, би можеле да се продадат како доказен материјал (кој би се искористил или уништил во зависност од потребите), или би можел да си ја исполнам сопствената емотивна желба на самозадоволна насмевка при коментарот упатен кон секој жалопоен гласач "Мрш У(ј)ПМ и да не те слушам повеќе". Но со сигурност знам дека не сакам ништо да докажувам на сегашните владетели. Друга можност е да се состави едно книжуле од сите нив и им се достави до ЕУ како поткрепа и благодарност за нивните залагања за подобрување и развој на демократските процеси во нашата држава. Чунки ако нема стапови и камења на изборните места, се е во ред.

И така, доколку некој се согласува со оваа идеа за предизборен инцидент и би сакал истата да ја потпомогне, ќе молам истото да го стори во форма на маргарин, путер или било каков сендвич мастраф, или пак донација од тетра-сок во најмала рака. Поимошните можат да донираат и по 150 денари за нотар. А најзагреаните за инцидент ги повикувам да одвојат по ДЕСЕТ денари од својот џеб кои ќе бидат им бидат врачени на кандидатите-градоначалници во моментот на нивното излегување на гласања. На пример 100 луѓе демнат по цел ден и штом се појави Коце, сите му фрлаат по 10ка како иницијална инвестиција за неговите ветувања. Башка тоа документирано, сосведочено на камера.

До следната нерегуларна идеа, ПОЗДРАВ. О’Кураж за сите инциндентари.

НОВА ЛОКАЛНА САМОУПРАВА:

2009-01-21T23:46:00.007+01:00

ПРЕДЛОГ ЗА ИЗМЕНА

Со цел за подобрување на локалните услови на живеење од секаков карактер, а во надеж и за подобрување на севкупно-градските, јас предлагам измена на начинот на избор за градоначалник (општински и градски) како и промена на досегашната управно-функционална структура (ако таква воопшто постои) на градоначалствување и советништво. Идеата е следна:

Секој куќен совет го предлага својот постоечки претседник како кандидат за маалски претседател. По повод негов избор се организираат избори но повеќе во смисла на натпреварувачки изборен саем (ова го решава и медиумскиот терор и трошокот од сегашните изборни кампањи). На дадениот ден секој кандидат ги претставува плодовите на својот куќносаветнички труд пред жителите на останатите маала и пред специјално формираната комисија од маалски претставници. Сите од овие имаат улога да го вреднуваат прикажаниот труд. Како конкретна задача пак, на кандидатот му се дава задолжение да организира мини радна акција насочена кон решавање на конкретен проблем, по можност од сечиј интерес. После акцијата треба да организира журка (да видиме каква смисла за entertainment има). После истата кандидатот се оценува во однос на ресурсите, поточно способноста и мобилизираните сретсва како за оранизација на журот така и за чистење на постфестумскиот лом. Друг начин да се тестира јунакот е да му се даде друга зграда да ја началствува 1 месец. Сума сумарум, начините се повеќе, додека целта е една – да се избере кадарен маалски претседник кој понатаму, на повисоко ниво, ќе биде кандидатобилен за регионален претседник, претседник на неколку маала. Е токму тие регионални менаџери пред се, се уствари општинските советници кои пуленот меѓу нив го прогласуваат за началник скупштине.

Така формираниот општински совет меѓудругото се спонзорира од месечните уплати на граѓаните за влез шо ги викаме, место 200, накачуеме на 250. Од кои150 за зграда и по 50 за маалски и регионален буџет кој се вложуе у развој но и репарација на општината и сите нејзини делчиња. Кој не плаќа нема право да побара помош во кризни и некризни времиња. Башка шо ќе се формира миниопштинска хигиенска служба, вработени 30ина. Или колку е потребно комунални работници, кој ќе се грижат ем за влезови, ем за паркови у општина, ем ќе бидат пријавени како работници и радно место. Згора на што наместо, советниците да седат ко мамлази и дигаат руки и млатат слама, овие нови маалски претседници и регионални претседници ќе земаат сериозна плата за тоа, у ствари тие и ќе бидат советниците, но за разлика од дебилниве , нема само да имаат политичка активност на планирање, и дндрмндр-рирање на предлог идеи, нацрти и пичке си мајчине, но ќе имаат и егзекутивна одговорност и задолжение секој од нив да обмисли и реализира еден проект месечно. Мини проект, за да речеме за еден регион,(пример во регионот од млечен до мал одмор да ги попуни дупките на улиците како јас не би чуствувал непријатно чуство во мојот абдомен и ректум при секое управување со билокое превозно сретство). НЕ ли го направи тоа, 60% од плата да му се скрати. Сеа, на идеава може да и се замери дека не зема предвид, оскудица, дупнати каси и слично, ама ако таквиот начелник не е способен да створи фонд, нека не се ни мачи да се пријавуе. Еве му поттик – казни. Сосема банално – 300 за потпис у лифт. 500 за неутврден автор на било каква шкртаница. Потоа, казна за неплаќање казни. Па на крај на краиштата нека се организираат и маалски олимписки игри каде пола од парите за котизација ќе бидат за победниците, пола за маалска каса, па симболички карти од 5 денари, продажба на сокчиња, па опклади (зашто младите да фрлаат пари на Челзи, па Роман не е грев). Или нека се организира натпревар за најбоља маалска пита и гибаница.

За крај, предлогов нити е конечен нити е некаква еурека. Сигурно го има на разни начини и делови по куп Енџи-Оаа, конференции, публикации, слични њума. Но она што јас лично го гледам како најбитно, покрај тоа што маалските и регионалните претседници би можеле да се сменат мноогу пред 4те закоравени години, е неискажаната идеа-мотив која му подлежи – целосна департизација на државава и тотално менаџерски преокрет и ориентираност. Нема веќе партии. Само граѓани и граѓани кои привремено изведуваат мини и макси проекти од јавен интерес. Е сеа, така нема да се реши ни едно политичко посензитивно прашање. Затоа и имам сочуство кон сите оние кои треба да бидат избркани од оваа моја идила. Нек се...

Избори за 100 денари

2009-01-18T21:08:00.006+01:00

Или: Oткријте која е вашата скриена љубов.

Одамна ја имам идејава ама сега некако се конкретизира и проширува. Мотивот за неа е неспорната барем тричетири пати поголема бројчаност на луѓето кои не гласаат наспрема електоратот на билокоја во тој момент најбројна, или најподдржана партија. Импликација можна од ова е дека судбината, што би се рекло, е заложник во рацете на малцинството. Во однос на ова, би се обидел да вложам неколку идеи како обид да се надмине, избалансира таквиот сооднос. За таа потреба морам гласачите да ги поделам на: а) одлучни, б) неодлучни, но бар троа заинтереирани, в) неодлучни, ама и крајно незаинтересирани и немотивирани и г) најверојатно одлучни, ама преголеми прчатори у секој случај. Со првите ни одблиску не би се чепкал. За нив партијата и кандидатот се она што се нарекува маркетиншки love mark, бренд на кој се целосно оддани. (Исто ко и јас и Пелистерка, едноставно не постои кисела вода освен Пелистерка, и тоа не само во синонимна смисла). Затоа засега би се посветил на втората категорија – неодлучни, но барем малку заинтересирани. Мојот предлог како решение за нивната неодлучност е следна:

1. Изработка на гласачки профил на апликанот. Фино лепо, граѓанинот пополува апликација во која тој покрај своите општи податоци (име, презиме, адреса, брачна состојба, образование, занимање итн.) наведува и 10 проблеми кои намногу го засегаат него индинидуално и него како граѓанин. (5 лични и шо би се рекло 5 поопшти). Потоа наведува и кои 3 од секоја категорија ги смета за приоритетни. За крај истиот наведува и дополнителни (лични и општи) потреби, дава одговори на неколку поставени прашања во врска со неговите интереси, но пред се ставови и верувања во однос на значајни социо-политички пробелми и прашања. и НАЈБИТНО вметнува 100 денари у пликото со апликација како надомест за улугата.

2. Следен чекор е изработка на што е можно поквалитативен и детален политичко-изборен профил на апликантот врз основа на добиените податоци. Па така, пошто е женет со две малолетни деца, а без ниет за трето, лесно може да се претпостави дека образованието, и генерално неѓта поврзани до сегашноста и иднината на неговите деца, и те како го засегаат. А пошто е во своите доцни 30ти, здравството (пупупу) не му е на прво место. Од друга страна е вработен во фабрика, така social well fare и те како го засега, но и работодавните односи за кој тој смета дека се најголем личен приоритет и има одредена идеа за подобрување. Од друга страна човекот сака да се вози у потопли ЈСП автобуси. Итн.

3. Потоа, за сите партии, се прави еден сублимат од партиската политичка платформа и во неа дадените политички приоритети и активности наспрема видот на остварените активности пред се во време на владеењето на таа конкретна политичка партија (доколку е таков слуќајот). На некој начин се изработува и нејзин профил првенствено ориентиран кон покажаниот интерес и успех. Па така, еден можен профил би наликувал на: Иако лево ориентирана партијата Х, за време на својот мандат превзема одредни активности на капитални инвестиции во општина Тртрпичино со што од една страна...а од друга ...

4. Од трета страна пак би се направил и мини елаборат-истражување на тоа колку кокретниот кандидат е способен (ресурси пред се) да ги исполни ветувањата. Рецимо кандидатот Х ветува подобрен автопревоз и редовни бесплатни линии за ученици кои живеат на 3км подалеку од школо. Па одма се испитуе како тој стои со одредени инвеститори, каков е нивниот background на чесност (парадокс, знам), каков не неговиот општ претходен скор на ветено-сторено и слично и се определува неговиот РХ фактор, фактор на ризик наспрема хепенинг.

5. На крај му се соопштува совпаѓањето на апликантот: “Иако ваша страст су социјални питања која свака либерална партија негује, ми милсимо да ви се навише, и то 82%, слажете са ДемоТематска Партија Оних, која иако у платформа је написала једно, ипак за време на задњи мандат је успела да се спријатели со луѓе од Јавен превоз, најавила и почнала контрола на радни услови, донирала школска опрема и томе слично. Со што је деловала нетипично дешњачки, али то је код нас стандард. Од друга страна пак, ваш проблем со комшија може да го реши само Конзервна Партија, али таја нема да ве штити од радно насилство. Тако да на крај, најбоље е да се врзете со ДТПО и њихов кандидат кој иако је зет онаога што има аутобуси ипак боље стои са ономе ко даје дозволе за путовање”.

6. И за крај, ако очекувањата на апликантот останат неисполнети од страна на препорачаниот, бар полесно ќе ме пцуе мене како негов препорачател. И ако згора на тоа отвори воиднина сопствени 4, супер.

Што се однесува пак до останатите две категории, некои идеи за нивно мобилизирање ќе споделам откако прво во блиска иднина го објавам и мојот Нацрт-предлог за измена на локалната самоуправна структура, кој би требало да помогне и при намалување на зависноста на делување од политичките партии, то ест да го намали нивното и онака штетно или нерезултатодавно учество во локалното раководење.

Не барам чуда, само едно извинување и ...

2009-01-15T01:54:00.003+01:00

ДА, ги сакам, се еден од моите омилени бендови, ако ништо друго барем најслушаните во последнава пола година. Ама кој К???

Вчера, според најавата, со полно срце очекување да повторно уживам, и со внатрешен конфликт дека ем треба да се делам од домашните (мојата фамилија во исчекување) ем во неможност да ги споделам моментите со нив отидов на концерт на Фолтин во Хавана Клуб. Старт најавен за 23 часот. Неможам да заобиколувам и бидам дипломатичен, затоа:

Кој К!!! се замислуваат па да почнат со 100 и пет ебени минути задоцнување. Јас разбирам дека треба да се подгрее атмосферата, ама не и да се прегрее и можеби олади. Па искрено не сум тинејџер за да ми биде сеедно како ми е изгубено времето, оти за многу од нив (тинејџери) одењето дома не е опција. Нити пак разбирам, или бар ми е јасно, дека некој факинг менаџер со присила толку многу го одложува почетокот како би заработил повеќе. Па имај ебено малку разбирање и достоинство да почнеш бар “поскоро”.

Искрено, еден штотуку запознат пријатен човек ја предложи идеата да во знак на протест и бојкот сите го напуштат концертот. Здрава идеа нема што. Ама и не баш остварлива во нашите околности каде: “Ти ли ќе ми кажеш” и/или “Е добро де, ќе почнат. Што почнало на време.” или “Си платив карта” и слични зомбиевски реакции ќе задават секаква разумна иницијатива.

Од друга страна, не ме боли картата и нејзината симболична цена колку начинот на кој сум преебан и најмногу незнаејќи од кого: а) непрофесионалноста на бендот или б) лакомоста и нискоградоста на менаџерот на просторот. Затоа од нашите идни мудреци, владеачи да не речам, посакувам да воведат казни од типот:

10 000 илајади евра казна за орагнизаторот на настан кој задоцнил повеќе од 15 минути со почетокот. Секоја наредна минута 1000 евра.
Забрана за настап на било каков бенд, артист, или сличен далаверџија во зависност од пречекреноста: a) 15-30 минути задоцнување - 2 години забрана за јавен настап, б) 30-45 – 5 години и така натаму.
И над се забрана за влез на посетители после 15 минути од закажаниот почеток, за оние што сакаат да влезат – дупла, тродупла и така натаму карта.

ДА! Станува збор за радикален став и пред се за став поврзан со време, и Тоа Туѓо! И редно време е да почнеме истото да го цениме, оти со тоа покажуваме и докажуваме и многу повеќе од почит.

Инаку, пораката на Х-ебена Клубот е нешто као: “Напреден клуб за напредни луѓе”. Абе ајде. Да ти го ебам и копи рајтерот и менаџерот. Мрш! УПМ!

П.С. јас се извинувам на сите поради мојата недипломатичност, неисфилтрираност и не-еуфемистичност освен на бендот кој ме разочара и клубот кој се надевам ќе се затвори во блиска иднина. (ова е втор пат како сум гостин, а првиот пат мина само со 40минутно задоцнување).
П.П.С. И има простор за многу други замерки, но најмногу на смека на овците кои едноставно или не им е грижа за ова или уште полошо не го препознаваат проблемот.

Се бара ЈУНАК кој ги исполнува следниве услови:

2009-01-12T20:44:00.011+01:00

Образование:

По можност високо, но не само според постaвеноста на тутурутката на највисокиот и правлив шкаф во споствениот дом, или пак во однос на напишаното на листот хартија.

Работно искуство:

1. Барем две години работа и верба во невладејачкиот сектор, како би можел и на новото работно место да делува не-владеено.
2. Барем 2 години расчистување смет од пред куќа, период во кој добил чудотворни, но пред се изводливи визии за генерално решение на проблемот во вид на проект - готов за конкурентност пред било кој инвеститор.
3. Да пцуел бар сто пати на градски црвен автобус, но над се да има кликер како со мала инвестиција да го ревитализира градскиот превоз, но и мотивира граѓаните за алтернативни средства на превоз.
4. Барем 7 години искуство како безделничар (средношколец, студент) и горки искуства со скопските сообраќајници и улици кои му дале револуционерна идеа за решавање на градскиот сообрќај.
5. Стратегиско планирање во очајни услови кога изгледа дека никој не го ебава.
6. Раководење на проекти од долгорочем карактер и тоа во не секогаш пријателски настроена средина.
7. Акумулација и распределба на буџетски сретства на најмалку можен сензитивен, а најмногу можен видлив начин.
8. Минимално искуство во работа со дрво, како би можел канадските досадни и иритирачки тополи да ги замени со други по благо пријатни дрва, а исечените да ги претвори во фунционално-естетски мини проекти.
9. Кафанско-менаџерско искуство кое му ја открило тајната “Како да поминеш годишен одмор во Скопје.”

Способност, спремност и очекување да:

1. Ја хетерогенизира младалашко-субкултуралната понуда во градот (наспрема досега доминантните турбо-тупцо-тупца понуди) : повеќе рокенрол (може да почне со спонзорство на Таксираат, МКЦ, локални панк-биртии и слично), како и музичка сала.
2. Мора да знае да склопи соопштение до јавноста и истото да го пренесе на стандарден Македоски јазик, па ако сака и скопски. И да не смее да поставува соработници-мамлази кои зборат провинциски.
3. Да го забрани сообраќајот на Водно (тоа е сепак единствениот, покрај Црна Гора, раскланкан дроб на градот, да го Е***)
4. Спремност за прекројување, не прекрпување, на градската мапа. Спремност безболно да отстрани некои сиви вертикални површини на сметка на нови зелено-хоризонтални.
5. Да го направи отворен град но во границите на добрата воља, да не речеме да го суспендира и забрани пристапот на не-скопјани кон витални градски и општествени функции, откако претходно уредно ќе постави клацификаторски критериуми. Со други зборови да ги “маргинализира” нескопјаните, па ако треба и малограѓаните. (јеби га доста Е!)
6. Да се обиде да се избори за суспензија на пивопродавачката забрана во исклучително битни моменти како европски и светски првенства во фудбал. А за четвртфинални средби и нагоре, како и средби со продолженија, гранапчињата да можат да продаваат алкохол до полноќ.
7. Да изгради ултра современ музеј во кој не само што ќе може да се види, но пред се ќе може да се проба Скопје, и истиот би бил поделен на услужно културни домени, така што во една вечер би се нуделе ќебапите на дестан, (симулација на) пунк муабети од пред црква во 90ти, журки од мусандра од 80ти, во друга вечер би се нудел дуплиот бурек на ванила-рекорд, рок-фестовите, и корзоата плоштадски. Ова како и целото Скопје да се промовира со помалку дебилен спот од оној на Маме Му, да не спомнуваме.
8. Да означи велосипедски патеки и да воведе ВелоДен барем еднаш неделно во поблагопријатните месеци. (сите кои ќе сакаат да одат било каде со кола тој ден ќе треба да платат 1000 денари – ете буџет)
9. Катни паркинзи, или паркинзи воопшто.
10. Секое лето да организира возење со прскалици за најзаслужните граѓани. (јеби га, фетиш).
11. Да распише и истра тендер за стварно забавен детски парк со што би го заменил сегашниот парк на очајот. А воедно да обмисли и забавен парк за пензионери.
12. Да распише тендер за нови, пред се неконвенционални задгробни проекти, такоречи, нови гробишта и пред се крематориуми.
13. Да го врати што се вели блесокот на Златно славејче и Скопски фестивал со разно разни мерки меѓу кој и забрана за компонирање и изведба на 70% од новите шлогери, детски перверзии и димитровски композиции.
14. Да промовира отвореност, иронично, но преку другото и со забрана скопското пиво да е единственото ладно што може да се најде во маркетите.
15. Да е подготвен сето досега споменато да го изврши како мачи кашаљ и истото да го надмине барем трократно.

Карактерни особини:

Ако после горенаведените барања и очекувања му остане нешто време и за сопствен карактер, па нека му е алал.

Доколку сметате дека ги исполнувате повеќето од горенаведените услови, слободно пријавете се на претстојните локални избори

Огласувач: Град Скопје

П. С. И не не го Бараме Исус за градоначалник пошто би не терал да им го свртиме образот на Битолчани.

Божјата рака

2009-01-09T11:12:00.004+01:00

Од немукает решив да почнам да си пишувам рецензии ем како ментална ем како јазична вежба. И така изборот падна прво па машко, на ми се чини еден од двата, документарни филмови на Кустурица – Марадона. Пошто очекував дека ќе биде биографски документарец, така и ќе го коментирам.

Генерална замерка за документрецот е дека Кустурица не во целост успева да претстави комплексно и пред се целосно изграден лик. Го претставува како божество, обожувано не само во својата земја. Како страшно талентиран и посветен фудбалер, за што говорат и многуте снимки од некои од неговите највеличествени голови и неколкуте изјави на Марадона од своето детство и младост. Во целата приказна на успехот не е изоствен и митот за Rags to Riches. Го претставува и како татко, но само низ призма на неговата битка со дрогата. Се чини дека најинтересен, барем за Кустурица, е политичкиот контекст во кој го сместува Марадона, од една страна неговата поддршка на Кастро и пријателите, од друга стрна политичката димензија на победата против Англија 1986, само неполни две години по Фолкландскиот конфликт. Но од друга страна пак, го прикажува како следбеник, а не револуционер, водач. Марадона пренесува општи анти-американски ставови, а Кустурица како да не се труди да му овозможи елборација на ставот, ако тој воопшто ја има.

Конкретна пак замерка е она што би се рекло натурање. Дали во недостаток на инспирација или идеи, Кустурица на моменти дури и очајно се обидува да ја универзализира приказната на Марадона, за кој и самиот вели дека слободно може да биде лик во некои од неговите филмови како Татко на службено патување, Се Сеќаваш ли Доли Бел и Црна мачка бел мачор. И тоа го прави на повеќе од доволно наврати уфрлувајќи, контекстуализирајќи сцени од споменатите филмови. Друг вид на упад што го прави Костурица е само-уфрлање во приказната. И тоа не само со тоа што го носи Марадона во Белград, го запознава со својата фамилија, повторно во обид на универзализација на приказната (за сиромаштија, жртвеност итн), но и преку претерувањето во повикот на Диего кон неговата мајка, која починува по некој ден, како вели Кустурица, со гласот на Марадона како последен спомен и опроштај од овој свет.

Сепак, она што иронично за мене е и најдобрата и најлошата страна, на документарецот се личните опаски, забелешки, аналогии на Кустурица кои колку што му давата извесна ‘тежина’ на документарецот, истовремено го оддалечуваат од целта да се ицрта еден човечки портерт. На крајот, сепак тоа е гледиште на Кустурица, не на Марадона. Али ипак, мене нај допадлив ми е коментарот во барот-светилиште во кој како вели Кутутрица се рушат темелите на психоанализата и психологијата. Луцидно кустуровски, но за жал не и Диеговски.

И за крај, како лично највпечатлив момент, кој морам самољубиво да признаам и го претпоставив веднаш по слушањето на траката, средбата на Марадона со La Vida es una Tombola и Ману Чао. За емоциите пресудете си сами.

Се на се, документарец кој би требало да се види, но доколку очекувате како мене да го видите она најмарадонското во Марадона, она со кое он не е Пеле или било кој друг, поточно приказната на човекот херој, приказна за успон и пад, на како би кажал Кустурица Бог, кој истовремено си е себеси и демон, а затоа и човек, тогаш овој приказ нема во целост да го задоволи таквото очекување. Нити пак ќе ве задоволи доколку очекувате потполно изграден социо-психолошки профил. И како само за крај, со секој нов проект на Кустурица ми се наметнува прашањето дали можеби самиот не станал “изгледан”, и бајат во сопствената поетика.

Засега барам само одговор,

2009-01-07T00:26:00.013+01:00

подоцна и ност ако треба.

Драги секретеријату за легислатвни прашања и уште подраги сограѓани,

Ја, поради чуствувата на огорченост и пред се збунетост од прекуноќните закони на оваа 6-месечна влада (кутрата си е троа постара ама се испосеруе ко месече), барам полусродна душа која може да ми подобјасни оти:

Не се продава пиво после 7, а кафанине полни до бескрај, згора на што копиљаци испод прозор уште ми вреват до немајкаде, до 2 или некош 3 пополноќ, со и без алкохол. Еве, син ми пред еден месец рече оти пеење ќе одел да гледа, а ќор пијан ми се врати, не ни виде кај дошол.

Ја и жена ми си имаме мака. Ја на кожа, она на стомак. Еми шо да праиме кога за секоја една павловиќева и линекс треба на лекар да се појде. Оти не може ко порано, кај аптекраот и толку. Сеа иди ми дојди ми за секое сврбење и затнуење. Па не бараме ни вазелин ни антибиотици.

Ни ова со лобирњево не ми е јасно. Владата не го забрани, ама го стори под толкава контрола што на лобист-поединц (ко трговец поединец) и не му се исплати да се чепка. Башка шо и Он је Македонија, нели.

А и ова со кесиве. Чунки ќе почнеме да живееме во почист, помалку кесест и пластичен свет. Ама како е можно тоа со минихартиени кеси без дршки и истите оние кеси од вчера што сега се продаваат симболично по 2-3 денари. Па зар екологијата и животната средина се симболични простори на нашето посоење?
Нејсе.

Ама што со ова “прај деца – државата ќе ти плати”. Да им се помогне на немошните е човечност, ама и тоа има граници. Јас се согласувам да им се подаде рака на сиромашки фамилии што немаат многу, ама имаат, едно две златни дечиња, ама кој К** и самите прават 3, 4, 5 ... ако немаат за тоа сретства. Башка бре стварно преку таквото нашите пари кои ни ги земаат во секаков вид – данок, осигурување, премии – да се арчат за некој си сперм-донатор. Да не збориме за неженството и абортусот.

Па и еден ред други навидум бенигни закони како веронаука во школо, па то бре го нема не у Београд него у познији средни вјек. Башка навидум имало избор, но само и само ако има повеќе заинтересирани. Па не е ова курс по германски јазик у приватно школо.

Или со пушењето. Пуши надвор, па пуши малку внатре, надвор, па внатре. Ма или ич или брич – во иста меана две подмеани, една за пушење, друга за непушење.

Или пак оној тотално оптиконски закон за пријавување, АКА кодошење. Ако работодавецот не го пријави работникот, тогаш работникот е должен да го пријави работодавецот за непријавување, во спротивно ќе биде казнет. Од кого? И двамата се разбира.

Мене околу овие и ред други ме секираат неколку работи. Прво, неконзистентноста во спроведување. По села и мали населени места ем се шитка бира ем се “ебено” работи и по полноќ. Башка шо комшијата ми кажа како видел една парламнентарна група во бифето на кино Фросина како си пушат на неозначени места. Ама пострашно ми е да замислам ваква (несфатлива и збунувачка бар замене) легислатива на локално ниво. Замислете:

Во нашите, зборам скопски оти од тука и сум, лични карти да стои – Македонец, Скопјанец. Да се знае секогаш точно од кај сме, ем да им докажеме на Охриѓани кој им праи намногу профит во кафани и по полициски ‘рутински” контроли. Башка адут плус кај Грците.

Да се казнува секој Скопјанец кој или во животот свој нема да извика: “Секс со Битолчанки”, или ќе подржува прволигаш кој не спаѓа во неговата општина. Чаирчанец да навива за Цементарница. Ауу! Недопустиво.

Да се ослободи од годишни даноци секој Скопјанец шо ќе донесе невеста нескопјанка да му измеќари. Во спротивно, казна. Нескопски зет е исто така недопустиво. Факин Матер-и-раат Брате.

Секој Скопјанец кој се сексал на Водно, а при тоа не извикал: “Скопје, радост ти ќе бидеш!” и истовремено не користел кондом да се казни со 300 евра и 3 месеци затвор пореади опасност од ширење нерасположение и преносиви болести.

Во сите скопски градинки и основни школи задолжително да се изучува скопската древна и модерна историја. Надворешните непријатели како Пиколомини (поради ватереност), Глигоров (поради штипјаност) и внатрешните како Костовски (поради неверојатен недостаток на многу нешта) треба да се осудат. Додека вистинските мали луѓе-герои и луѓе градски-бележници како: Саво, Кире, Љубе лигавиот, Џексонот, Бошко, Џанадарот, Стоилко и други, треба да се величаат и слават.

Како стимул и развој на локалната економија - специјални платежни картички со кои сите докажани Скопјани ќе имаат попуст при купувањето на локалните, а сепак национални брендови, како Дестан-ќебап, Боза од Апче, Скопско, Дал Мет пица и останати.

Еднаш месечно, Скопјани нема да смеат да ги шетаат своите миленици од тип куче, со што ќе се сочуваат бар малкуте тревните површини од риењето на нивните шепи и реата од нивниот измет. Тој ден, сопствениците ќе мора да ги трпат кучешките срања по дома.

Но она што мене најмногу ме плаши не е самата ваква ноќна мора, ами стравотиците од хоророт невиден на јавето. И затоа прашувам, и засега само барам одговор на прашањето дали е можно ова да не биде јаве? Дали е можно сограѓаните ни наши мнозински да бидат пак прелажани (идијоти) и да го изберат патакот кој ќе го назначи гратското пиле. Не сум јас ни за ружи и ѕвезди (и тија се отепани на други начини), ами сум си за себе, сите, се.

Ваш,

Ристо Симоновски
Непрокопсан и неуспан граѓанец.

Едно Лето

2009-01-06T21:16:00.006+01:00

На фоткава може јасно да се види едно мало (по мое лично мислење слатко како рум коцка или мачмалоу) девојче, неколку коли, тревник, бандера, објект во позадина, и дел од друг повисок објект.

Она што не може барем директно да се види, но претпостави е дека е рано лето и тоа лето во осумдесетите или рани деведесетти. Лето во кое нема мерцедеси, аудија, беемвеа. Лето на едноставни мали фиќенца, застави, по некоја буба и помалку смог. Лето на едноставноста.

Оваа фотографија, како и многуте други, се одсликува со одредена двојност, поточно дволичност. Навидум изгледа како да е верна на она што го прикажува, но во суштина тоа никогаш не е. Секогаш, на секоја фотографија се гледа само површината на предметите на кои паднала светлината, но речиси никогаш не се гледаат сеќавањата и чуствата за тие луѓе, тие нешта, тоа време. (Или барем тоа е прелично.)

Па така, и на оваа фотографија, се гледа гаража, но не и дека се играло фудбал на одбиени во неа, и се правеле опасни лизгалици и по некоја скршеница. И иако не се гледа ама како, да барем за некого, во воздухот чмае мирисот на времето кога фудбал се играше надвор, насекаде, во секое време, и немаше Фифи-мифи. А да имаше, не беа поинтересни од вистинскиот.

И не се гледа дека малото слатко девојче имаше само едноставни играчки, и дека објектот во позадина е Центро кој во таа, претходните и некои од годините што следеа и нудеше единствен путер со уште поединствен леб и едноставна салама завиткана во рециклирана хартија, без никој да се грижи дали сето тоа е по хасап или касап.

Но најбитно ова е фотка, која е единствена и уникатна. Која не може да се фотошопира, која не е само една од дигиталната серија на куп слични, но истовремено безлични.

Ова е невиниот поглед на едно девојче од едно невино време кое се обидувам да го видам и надвор од фотографијата. Поглед на девојче кое и денес е искрено, но не гледа невино кон светот. Поглед кој никогаш нема повторно да се случи, затоа што засекогаш останал и ќе остане ист.

Ова девојче за секогаш ќе гледа вака оти ова е погледот на загубениот рај. Ако тој постои. Кога во детли би раскажал што точно буди оваа фотка во мене би било преболно. Оти ова е поглед од едно време на едноставност и среќа за кое не знаев дека е среќа, затоа што ја живеев.

Ова можеби е плачливата носталгија на мојот поглед.

G-Ice Mother Fucker

2008-12-31T20:05:00.006+01:00

Наспрема мислењата дека Дедо Мраз е заводлив инструмент на конзумеристичкото општество и трте мрте, јас не можам да се согласам со таквите нак***ени ставови оти и таквит луѓе ќе имаат можеби деца кои ќе го живеат еден од најмоќните митови, оној на ДМ. Поради ова, а и како дообјаснување на претходниот пост, би споменал неколку причини за моето мислење дека Дедо Мраз е многу, ако не и нај, кул фраер.

Асексуелен е. Нема жена да го тера да си оди дома и да не се дружи со драги пријатели и проби свет до бесвест. А е и секуално необележан, лишен. Со што и нема предрасуди кон било кој секс и сексуалност. Кај него не постои сексуалноста.

Не верува во Бог, затоа што самиот е божествен. Добар со сите, на помош кај секого. Секој рисјан, муслиман, евреј, хинду го испоштува. Нема ни една друга божествена манифестација поприфатена од него. Он е над сите нив, не правејќи разлика. Ги сака луѓето и нивните богови. Некомпетитивен е, за разлика од него секој посран Бог тврди дека е the fucking one, а ги има иљада.

Ја сака иднината и минатото. Децата на децата на децата што ќе бидат. И ќе научат дека он ‘не постои’, но ова се додека не дојде време и не треба да им објаснат на своите деца дека он Навистина не постои. Не постојат ни божества, па? Не бара жртви, храмови и следбеници.

За неверување во Дедо Мраз нема казна. Подеднакво е прифатливо и да веруваш во неговото постоење и во неговото непостоење. Да си добар е да си награден, лош – ненаграден. ДМ никогаш нема администрирано казна за лоши деца, отсуството на подарок е казна сама по себе, не пекол, не душевно мачење. Или како вика другарка ми Тамара: “На лошите деца родителите им даваат подароци, не Дедо Мраз и тоа само за тоа за да не плачат”
Доаѓа и се појавува на начини кои се зависни од средината, како и од инвентивноста на родиелите. Мојот доаѓаше секогаш кога спиев. Посакував да го сретнам, но не се фрустрирав оти резултатот од неговото доаѓање секогаш беше таму, под елката. На жена ми и доаѓал на врата, оставајќи подароци во чевел. Но како реков и да не го видиме сами, резултатите се тука. Не бараме чуда, само мало изненадување.

Идеата за ДМ е една единствена, иако самиот има безброј слични манифестации. На крај на краиштата сите сме го виделе, седнале во неговиот скут, воодушевиле од неговото Хохохо.

Не бил осодуван, депортиран, разведен, прекорен. Нема пасош, нити лична. Нема здраствена, нити чековна. Нема ништо што ќе го обуслови, нешто кон кое ќе биде благонаклонет, или зависен. Ама си има дом, изглед, виткост и вредност.

Од сите наши измислици он е најсовршениот, и најчовечниот мит, а сепак најмалку веруваме во него. Ги следиме слепо командите на безчовечните бози, а он ни е смешка.

Преку Хохохо од такво лицемерие! Дедо Мраз е (можеби) единстевното што го обединува овој свет, не крстоносниот бог, или богот судител на неверниците или свети осрам, туку тој – најсовршенот мит, човечност лишена од сите човечки, земни маани, надарен со најчовечноста – недискриминација и ултимативна доброта. Па што ако истат е материјално манифестирана, тоа и не е различно од цртежите на лицата небесни, нити реликтите земски.

Затоа драги мој Дедо Мраз ти честитам Нова Година со претходниот ми мој мини наратив што одамна ти го спремив, ама годинава ќе те чекам и на тортичка. И заеби ги тоа сељаците шо парчат храна за да најдат алтани. Дој ти да скршиме ред муабет и по некоја чашка. И да си ги испружиш уморните ти нозе и запурени чорапи и ти да ми примиш топлина и дар. И тоа да е безусловно. Не барам од тебе да имаш петки, или да си најдобар еленски јавач. Само и само оваа година да си пододмориш и некој да ми те замени дур ти за прв пат одмараш и пиеш топол чај и љуто румче. Или што и да ми ти патничка душа сака. Па наздравје читање и те чекам на ...

Старецот и Детето

2008-12-31T20:00:00.001+01:00

Тројца еднаш кон исток на мекици појдоа. Ама на тој пат никогаш не го сретнаа Старецот кој кон запад забревтан врвеше како и секоја претходна и наредна година. И се брзаше Стариот оти само 24 часа има да стигне кај сите, освен кај ова новороденче. Тројцата по старост му колеги пак кротко одеа оти ќе имаат и по тринаесет дена шанса да го видат детето со двајаца татковци. Стариот ни татко, ни мајка, ни поколенија има, ама сите ги познава оти светот го заобиколил и не се уморил. И така секоја година. Засекогаш. Осуден на повторливоста на вечниот земски живот без храмови и булевари во негова чест, со само сезонски споменици и интерес, ја повторува истата траекторија без да му скурчи фактот дека Детето кое само до запад ќе дошета и ќе биде погубено ќе добие поголема архитектонска почит и навивачи. А некој спомна и дека чул за некои слични деца некаде далеку, ама не знаеше дали има друго такво Страче. Е како?

Мртва природа

2008-12-31T16:08:00.008+01:00

Ова е една глетка која моите очи и мојот апарат различно ја гледаат. Глетка која не гледа нас, но молчи и не остава да збориме самите. Ова е глетка која барем симболично можеби и не постои. И која не нуди ни уживање, ни возбуда. Ајде со ред.

Ова е глетка од некој град, во некоја котлина, под некоја планина видена во некој ден. И кога сите некои ќе станат: Скопјe, Скопска котлина, Црна Гора и 31 Декември, тогаш таа глетка се трансформира во: ”Блазеси ти шо можеш да одиш така на Водно”, “Ти си ненормален шо си отишол баш тој ден”, “Шо убава фотка”, “Ама си сликал, ништо не се познава”, но и во асоцијација на предизвик да се доживее (погледот, прошетката), симбол на успехот од искачувањето, метоним на самата планинска прошетка, бекство од дома, убав начин да се излуфтираш итн. И така самата глетка почнува да се полни со конотации, со што самата на некој (симболичен)начин престанува да постои, и парадоксално треба истите тие додадени значења да се отстраанат за истата да се види. И така таа станува се, освен себе си. Згора на што и не нуди доживување, зошто кога ја гледаме не чуствуваме многу за самата глетка, ами повеќе за она што го гледаме, она од кое сме дистанцирани, и би требало јасно да го согледаме . Но не е баш така. Оти ние го гледаме доживувањето во објектот, во случајов Скопје, оти таму е доживувањето и одвивањето, а не овде кај “стоиме”. Слично е и со било која друга глетка, да земеме за пример швајцарска планина. Доживувањето не е во самата планина, во нејзиното гледање не уживаме само и само во планината, ами во тоа дека ние сме дел од неа. (ние не го доживуваме гледањето ами обратно го гледаме доживувањето, или барем така мислиме).
Исто така оваа глетка не не возбудува. Таа, иронично е празна од себе но полна со нас. Па кога ќе погледнеме ние препознаваме делови од градот, нивни функции, врски, емоции. И ништо од тоа не не возбудува, не не тера да се прашуваме, не не прави љубопитни оти како реков градот кој го гледаме е полн со нас, е преполн со познатост, и недостаток на енигма. Така се чини дека само енигмата е достојна за гледање и доживување, возбуда. Земете ја пак швајцарската планина, таа е возбудлива дека е швајцарска иако можеби идентична по падините со Пелистер.

И така јас не успеав денес во мисијата да ја најдам точката од која јас ќе бидам глетаката, но глетка неконтаминирана и непосредувана од мојот поглед. Но најдов глетка која мојот поглед не ја загади. За жал, но и моја среќа истата не можам ни знам како да ви ја прикажам и прекажам. Но затоа во неа навистина уживав, па дури и подзамижан.

Каде е Ное?

2008-12-26T09:28:00.012+01:00

“Инспириран” од видеото кое треба да ни ја промовира државата на меѓународно ниво, ја дојдов до една малку различна идеа:

1. На централните плоштади во поголемите европски и светски центри би пуштил да се шетаат разни домашни животни. Да речеме овца која може да биде суптилно брендирана со МК бои (жуто-црвена,) или пак некој друг вид на hint кон МК. Али у секој случај на овцата треба да дречи пораката: “Take me to Noah”, или “Where is Noah?”

2. За да не шета сама би замолиле некој наш патриот во еврометрополата да ја шета. Или би платиле некој локален панкер. Шетачот или само ќе ќути или ќе ја фура приказната дека на овцата и скиснал животот затоа што не може да си ја најде својата сродна половина од бродот. И истиот (шетачот) би ги молел луѓето за помош.

3. Е сеа, ако шетањето овци е забрането во ЕУ, дотолку подобро. Нека го уапсат и судат шетачот, се разбира најстрашната казна да биде парична. Е тука е зецот. Казната ја плаќа Република Македонија. За ова дури и би му платиле на Figaro, Die Zeit, Herald Tribune, ако самите не се заинтересираат, да објават статија со наслов “Македонија и помогна на напатената овца во потрага по сродната душа” , или “МК и го плати патот на овцата кон својата среќа”, или “МК се заложи за урбаниот овчар”. (ме сваќате).

4. Ако судсково сценарио не успее, онда пичиме ултра нет-кампања во која носечката приказна би звучела: “Архелошкиот институт Климе од Република Македонија со сензационално откритие – најдено кормило (или остаток од стапало, или морнарска блуза или што и да е) за кое се верува дека е оргинален дел од Ноевата арка. Во моментот се работи на откривање на постоењето на други делови кои би ја потврдиле претпоставката дека токму во РМ завршило висинското патешествие на Ное наспрема непроверените тврдења на теолозите.” И онда со тек на време у СК градиме пристаниште на Вардар каде ќе биде изложена арката. Башка у меѓувреме, само лепо ќе ги мотивираме Грците да почнат да се бунат околу археолошкиот наод и со тоа да придонесат кон галамата.

5. По извесно време нудиме награда за оној Европеец кој ќе ја донесе неговта овчичка во СК каде ќе ја чека сродниот прч кој ќе има сајт на кој ќе ја возвишува својата одмна загубена, а скоро најдена љубав. Па на сајот бутаме слики од што кур ни текне (да промовираме), рецимо прчот сликан пред Кале и како и ветува на овчичката дека ќе ја шета баш таму и ќе се љубат на баш таа клупа на Кале која има панорамски поглед на СК. (Сето ова нормално со underlying message: “Take me to my second half” или “Bring me my better half”).

6. Е ако некој Европјанец се упеца, а тоа ни е намерата, онда штом стигне овде спектакуларно ги сликаме со арката, прчот и остало, а пораката, поточно целта, ориентацијата се менува во : “ (Discover) The Macedonian half of you” што уствари е нашето УСП. Не патлиџани, или ора. Ова може да се потврди со изјави на драгите ни странски гости и пријатели на кои МК им прираснала на срце на овој или оној начин, дали преку ракија, ајвар, Охрид, тртемрте, сето во рамки на нашата доблест на домаќински и пријателски настроени луѓе. Нека сам секој си открие што е МК. Personalised, better Macedonised experience. Башка што можеме и драгите странски пријатели за ги “искоростиме” во промотивни, агитирачки цели.

Идеава ми е само скицирана, груба, недомислена, и си има недостатоци, ама самољубиво кажано има повеќе во себе отколку онаа од која бев инспириран. Е сеа, можда таа на подиректен начин ја промовира МК, ама кој кур ако истат не заинтересира некого да ни дојде у маало. Колку сум во право пресудете сами.

Пензија до 23 години

2008-12-23T16:26:00.008+01:00

Од по-одамна ја имам идеата дека високото образование треба да почне во 20тите години од животот, наместо веднаш после завршувањето на средното на 18. Како одминува времето се повеќе сум убеден во истото, а особено што ваквата помисла ми е дури и понагласена во сегашните образовни услови и мои лични искуства. Она на што ми се должи ваквата идеа е пред се незрелоста и неподготвеноста на многуте деца да сериозно и одговорно пред се сватат што значи високо образование (ако воопшто не е целосно обезначено). А незрелоста може да се должи на: неподготвеност од страна на претходните обрзовни инстанци (во последно време слушам дека прекорот е непедагошка мерка, а бркањето од школо е финта од претходните времиња, а да не збориме за односот на и кон даскалите) и над се на родителската извитоперена идеологија дека образованието носи благодети и светла иднина, која може да се сумира во една реченица: “Учи сине учи, оти така полесно ќе врвиш во животот и полесно ќе си најдеш работа”. Жими таквото, и Костовски има завршено факултет, а Ферус нема. Па?

Ваквиот нерационален притисок по секоја цена да се заврши школија, уште поапсурдно и нескептично се влева кај младината која нависитна смета дека високото образование е врата кон земскиот рај (или барем бегство од пеколот). И така водени, еден куп деца или веруваат во истото или како мене не ја сваќаа смислата на образованието се дур не завршат. За жал некои од денешните деца не ни бараат било каква смисла. И така, што е летаргичноста поголема, работата на образувачите е полесна, или за оние трудивите потешка. Но затоа пак квалитетот на образование стрмоглаво паѓа. За тоа помагаат и новите генерации. Ај нас што не мучеа да памтиме број на крави во ЧССР во повоениот период, ама меѓу денешнава младина има и некој кој не чуле за Кенеди и Мохамед Али.

Мојата лично-скромна дијагностика вели дека ова се должи на прескромното, да не речам никакво, искуство во и со животот. И не само на оние кои треба да бидат (до)обучени на факс. За оние малишани кои животот го осеќаат со кликот ми е страв и да зборам.

Предложено решение е слично на оние иницијаторски периоди во одредени заедници каде младото момче се пушта в шума со грст ореи и се чека да види како ќе се снајде во наредни денови, и пред се дали од него ќе биде ловец (донел елен на грб), рибар, полјоделец (се вратил со куп шумски плодови), апотекар/фармацевт (донел знајни и незнајни трефки), поет (при само враќање дошол прегладнет ама коа се свестил ја опеал Силва-на), градежник (домакнал дрва да гради стражарница) и така натаму. Но покрај очигледните разлики, постои и клучна, а која е основата на решението. Таа е – основање на специјално-наменет Фонд кој ќе им се доделува плата (ореви нали), на некој начин предвермена пензија на младите деца па дали сакале да шетаат и да среќаваат нови луѓе и култури и слично и со тоа да стануваат Челебии, Берти или Кустоа, или пак да инвестираат во нешто ( па да ги биде Фордовци-мордовци) или пак на друг начин да ги потрошат дадените парите, останува на нив. Ако од сето тоа извлечат некакво благодетно искуство, или ука –супер - ако не, нека фаќаат работа која ќе им е доволно доходовна за да си продолжат да ги приуштуваат новостекнатите , во тое 5 години, задоволства. Како и да еден од исходите на таквата одисеја е да измерат и проценат дали и какво образование им треба за, се надевам тогаш појасните, планови и очекувања. Оние кои пак ќе одлучат да се школуваат ќе бидат потенцијлен квалитет поголем, или бар посвесен и совесен, од сегашниот. На крај на краишта, амфитеатрите ќе будат бар поразлични, посодржајни со побогати млади луѓе, искуства, можности.

Арно ама за оваа утопија да се “уништи”, меѓу другото потребно е и образование на родитиелите, бар да не цмиздрат коа малото ќе влегуе шума. Но и секое жгебче да добие иста понадица.

SKeuolgy

2008-12-16T19:19:00.007+01:00

To Whom It May Scopcern:

I, the centre of many and even myself, am perhaps given the rare chance to speak for myself. Of what I was, am and perhaps be. By describing my self now, i shall tell you all. I have length, but not width. Nasty shape, isn’t it? Is it the geographic confinements that my cradle is in or the hasty, non-contemplative acts of my all recent creators, which made me so? And yet, even though not possessing a circumferential central spot, I do have a centre that is a centre of all. The people that I house dwell more vertically in my downtown and the surrounding areas than they do in the suburbs where they spread in surface. Naturally, for some of them it’s “first come, first served”. For others it is the price to pay for the centripetal character that I bestow upon them.

I am what my centre is.

I have many children – mis barrios - that ought to please you no less than my core does. But do they? They supply you with existence, but a mere one. And when ever you are hungry for some more you come right into my heart. You can eat in them, but you most eat out in my quintessence. My little ones offer you an article, my spotlight gives you a neomania. They serve you a glimpse of fun, I endow you with the daylight and the nightlight of amusement. They educate your little beloved ones, from where I take over your teenagers and your freshmen. And that I do not only for my people but for the offspring of my little urban brothers and sisters. And I have placed so much attention to social intelligence, that i have displaced my technology crafts at the very suburbia, with fewer exceptions. But there are always some. And when you feel that it hasn’t been your day and your ‘locale’ can’t do much, you bring your physical and mental unrest right down to me. And every ladder up in your needs ties you even more to me. Let not speak of the facilities satisfying your fine and refined needs.

My centre even speaks of who I am, or at least was and maybe still am in some one’s memories, written or spoken. I was once a Roman, and a Slavic man, and Christian man, an Ottoman, and a Muslim man. And many man, but no man alone. Some of it still being lived in your days, some of which but a reified by objects left behind. I’ve been a place and time of building, destruction, rebuilding, cobbling, decobbling, a host of many lords, and particularly none. I am a witness of times that ceased and times that merged, of a complexity of the human difference, all heading down to my centre. I’ve grown out of it but never much away from it.

Finally, I have appearance, but not looks. I am a patchwork, a net of concrete jungle with interwoven petit greenery and damp, empty spots in between. The last being multiplied times and over as you move away from my centre. I have colours, but no saturation. Thus, I posses an industry of designers, but no Creator.

I am a self-centered and self indulged microcosm. And I speak pretentiously. But that is maybe who I am without you. If I can ever abandon you. Regardless of what, I do like you to love me for what I am, and not to dislike me for what I am not. Because, I alone am not my own genesis, neither my ascension. I am what many of you never were, what some of you are, and what all of you shall ever be. And yet, what makes me so different than any of my relatives. Well, I am sure that some have heard the now classic song: “…what a difference does a day make, and the difference is …”.

The 10 I - Var Commandments

2008-12-16T19:01:00.005+01:00

Еве како е запишано во преводот на Стариот Завет на Кралот Ѓорѓија:

1. Thou Shall not Produce Ajvar alone, but with relatives mostly.
2. Thou Shall make Ajvar on Kumbe and Kjumbe alone.
3. Thou Must “Ogovaras Sve” Live and Wild during the process.
4. Thou must make rakija brakes as much as possible.
5. Thou Must not make small amount of it or do it in a day.
6. Throughout you MUST ALWAYS BENT to His Majesty, DA PEPER, You have no right to ‘ispravis grb’ in the process, rakija is the only exception
7. By the time it is finished, you MUST have taze leb and sirence obtained, any other combination for the first taste is a blasphemy, and there fore a sin.
8. Throughout the process; if woman, you must exchange past experiences and talk about other turshijas as well.
9. If Woman, you Must 'teras u picku majcinu, site sto ne ti pomagaat a ke jadat.
AND FINALLY AND MOST IMPORTANTLY
10. THOU MUST SWEAR(kolnes) THAT YOU WILL NEVER Make Ajvar again, because it is not worth the trouble, but you Must know and feel that the process is inevitable the next, and next and next year!!!

Одговорност ДА, Кондоми НЕ!

2008-12-12T12:11:00.005+01:00

Груевски ќе ја “презервира” свеста на полово-зрелите граѓани

Во рамки на повеќемесечните активности на Владата на Република Македонија насочени кон пораст на националниот наталитет преку иницијативите за стимулирање на многудетството, можноста за инвитро оплодување, обид за морална осуда и правна забрана на абортусот, се појави можеби најконтроверзниот предлог-закон досега – забрана за продажба на заштитни сретства кои се користат при полов акт , кондоми и пилули пред се, и истата би важела за сите полово-здрави полнолетни особи.

Ваквиот предлог закон кој треба да ја развие неупотребата на презервативите е изготвен со цел: , а како ни изјави човек близок на Владата и премиерот: “да се поттикне и зголеми личната одговорност и морал во случаите на сексуaлно однесување, и воедно да го намали I степенот на промискуитет како еден посебно опасен вид на сексуално девијантно однесување.”

Се чини дека најконтраверзните моменти во ваквиот предлог-закон, покрај кршењето на некои од основните човекови права и слободи, се сексуалните деликти, половите заболувања и опшатата здраствена состојба на граѓаните.

Ваквиот предлог, како и секогаш до сега, наиде на остра реакција и осуда кај опозицијата кој истиот го нарече: “најсериозен напад на основните човекови права на необусловеност при изборот и пред се кршење на правото на живот со тоа што законот би ја зголемил опасноста од полово преносиви болести”. Иако повеќето претставници на опозицијата не веруваат дека законот може да помине, има и такви кои не ја кријат својата загриженост од таквата можност:

“Во овакви недемократски услови на едноумие, не би ме зачудило да се дoнесе закон кој предвидува мажите да се движат по десната страна на тротоарот, а жениѕте на левата, и тоа само кога носат штикли” – изјави член на денес малку присутната опозиција.

Но дали навистина Владата е сериозна во своите “заштитнички” намери останува да видиме до наредната нејзина седница.

Бизарен случај пред Владата ја збунува полицијата

2008-12-11T19:25:00.005+01:00

Шегаџија или критичар на власта

Веќе 15ина дена извесна непозната личност секој ден после 19 часот, но секој ден во различно време, остава по едно полно и по едно празно пивско шише на платото пред Владата на република Македонија. Мотивите за таквиот чин и се сеуште непознати на полицијата која и самата не успева да ја скрие сопствената збунетост од актот и несигурност како да се справи со сторителот. За ваквиот невообичаен чин, еден од претставниците на МВР затекнати на местото на настанот ни изјави:

“Засега со поголема сигурност можеме да претпоставиме дека една од можните цели на сторителот е да се критикува Владата поради минатомесечната одлука со која се забранува продажбата на алкохол после 19 часот. Она што се уште е нејасно е причината поради која сторителот на ова помалку бизарно дело остава и по едно полно шише од напитокот”.

Се чини дека најголемата енигма е како истиот прекршок – оставање на полно шише на јавна површина – да се третира. Дали како подметнување на хемиски ризични супстанци, обид за јавно потсмевање и нанесување срам, валкање и фрлање отпад на јавни површини или нешто друго, со што би се определил и видот на самата евентуална санкција. Во овој контекст, едно од одговорните лица ни изјави:

“Во овој момент нашите напори се насочени кон откривање на идентитетот на сторителот кој веруваме дека ќе ја расветли мистеријата како на нас така и на целата јавност”.

Но од очевидци дознавме дека тоа и не е единствената грижа на припадниците на МВР кои деноноќно дежураат околу објектот но не само со цел да се фати сторителот, туку и да се спречи уништувањето на еден од доказите. Имено според нивните кажувања во првите денови од ваквата повеќенеделна активност, самите чувари на објектот на Владата успевале први да го најдат полното шише , конзумираат и после тоа заедно со празното да ги фрлат во најблиската канта за отпад со тоа инкриминирајќи ги доказите. Дури после неколку дена еден од чуварите кои претходно не бил во ноќната смена го пријавил случајот. Од кој момент полицискиот надзор се одвива непрекинато во ночните часови во последните неколку денови. Но и покрај тоа, полицијата се уште не успеала да го надмудри препредниот шегаџија или критичар.

А во меѓувреме, решението на загатката останува дел од нашите претпоставки.

Поткопување

2008-12-11T18:30:00.009+01:00

Другар ми Дончо е Археолог. Арно ама никогаш и не се потрудив да сватам што тоа значи. Долго време воден од своите неинтереси и предрасуди (па дури и сега) археологијата ја сметав за уште една историографска, документаристичка дисциплина, за пракса на ‘копање’ (но не и поткопување судејќи локално) со цел на реконструкција, реинтерпретација, потполнување и подизменување на “вистината”. Дрн дрн јариња. Толку е ископано, а Македонија пак е бивша и остало. Арно ама, за неспособноста , или пак досега малку направеното, во однос на промовирање на локалните наоди во светло на добивање политичка и економска наклонетост на светот кон нас, нема сега да говорам.

Интересот тука ќе го насочам кон самодговарање на прашањето што тоа археологијата прави, или не, и кои се некои од можните импликации и нужни ориентации на таквата пракса. Мојот светоглед ми налага на археологијата да погледнам како една специфична, донекаде сосировска семиотика (дијахрониско-синтагматска, која знакот го сематизира релационо со останатие, но истовремено и функционалистичка ради тоа што предметот-знак е до некаде и одреден и толкуван во однос на неговата функција.Исто времено археологијата е и идеолошка, и претставува мит на животот во потрага по својот почеток, зачеток, и тоа парадоксално преку знаците на својата смрт (мора да има гроб, нешто да се закопа за да има археологија, од друга страна таквата потрага е исто толку јалова колку и мисијата на археологијата ако застане само на таквата потрага).

Tаквата семиотика е заснована на археолошкиот пронајдок - артефакт, семиотички гледано-означител чие значење се обидува да се одгатне, контекстуслизира во рамки на не секогаш добро познат систем на останати, поврзани и неповрзани артефакти-означители. Појдовна точка во тоа е материјалноста на таквиот знак, на материјалот од кој е изработен, формата, дополнителните знаци присутни на него (пр. Одредени слики на вазна). Во рамки на опшатата археолошка тенденција – датирањето, истиот знак релационо се контекстуализира со останатите кои веќе се датирани, а со тоа и заробени во времето. Понекогаш веќе најдените се предпочетно толкување и претпоставка за она што може допрва да се открие, така што поетски гледано отстапките и случајностите не се дозволени.

Во ваквите документаристички рамки, најнагласен правец на толкување, како споменав, е функцијата на најдениот предмет-означител, функцијата и статусот на неговиот сопственик, неговата домицилна или увезена природа, одредни воено-економски врски помеѓу сопствениците и останатите и слично.

Она што мене ме збунува и ме остава во недоумица е што, и пред се колку, ваквата функционалистичко-домкуметаристичка семиотика на артефактот кажува за луѓето, нивните односи, чуства (човештвото во целина). Секако дека слика од фараонски кревет на кој некој го трти фараонот кажува за ентериерскиот вкус, половата припадност и сексулната ориентација на фараонот (ако земеме предвид дека вазно-сликарот не сакал да се позеза со фараонот) ама тоа многу не кажува за љубовта, старста, сексот. Од друга страна, не сум најсигурен дека страста на обичните луѓе била достојна тема за поетски израз.

Археологијата не нуди целовит и прифатлив одговор на прашањето: “Што точно ископаните предмети, и теориски и пред се практично, (ни) значат?. Или барем до таква претпоставка може да се дојде судејќи по нејзината локална тишина. Мене лично поинтересни прашања ми е се – како археологијата успева неповредена да го исклучи нематеријалното, она што не може да се закопа, па откопа? Што станува со незакопливото? Со нематеријално, па дури и немртво? Каде се тука вампирите, врколаците, народството? Дали со тоа што е фокусирана на материјалната култура го исклучува почовечкиот, или оној поинакучовечкиот дел од нас, а со што самата станува анти хумана? Но истовремено, таквиот стеснет интерес на археологијата го поставува и прашањето дали има воопшто нешто надвор, отаде материјалноста.

На крај на краиштата, дали некој ги прашал закопаните дали сакаат да бидат откопани? Дали откопувањето на свети гробови, на заедници кои верувале дека одат во вечниот задгробен живот, не е сквернавање? Но ми се чини дека откопувањето и не ги вознемирува мртвите толку колку живите. Како реков на почетокот, откритието на еден нов фараон се слејува во општо човечко знаење, достапно за сите, но најзначајно за оние кои најмногу политички и економски (политички како промена на книгата историска и ставот комшиско-светски, економски како туристичка примама) ќе профитираат. За жал, такво ‘вознемирување’, како реков поткопување, не гледам дека има кај нас, што пак до некаде ја доведува ‘копачката’ пракса под знак прашалник.

Пазарен академизам

2008-12-06T13:14:00.005+01:00

На текстот што следи му посакувам да биде само првиот од редицата во категоријата која ја нареков Аналоргии, а која како кованица би требало да алудира на видот однос помеѓу темите понатаму третирани (за кои се надевам дека непостои површна очигледна сличност, инаку идеава нема причина да опстои), а со тоа и да го обележи приодот кон нив. Од друга страна сексуалната конотација на оргијастичност му ја давам како општа позадина која се надевам ќе ја изрази атмосферата на нерегулираност, нејасност, хаотичност, или не се зане кој пие кој плаќа што би рекол народот. Аналноста пак е израз на тоа што таквите ситуации не здесуваат што би се рекло од позади, не во позиција на готовс и свесност, ами народно – сите го Пу**ме.

Пред извесно време го затворија авто-пазарот, велат имало многу нелегални работи, штета претрпела државата огромна, не се плаќал данок, се губеле огромни пари слеани во црна или каква и дае е економија. И тоа баш кога мене истиот ме потсети до некаде на нашиот академизам – во случајов сватен и третиран како систем на високо образобание. Јазк. Нејсе. Како пазарот ми наликува на нашето високо образование е во следните нешта:

Иако примарно важи за ауто-пазар, на истиот се нуди се. Понуда која може да се спореди со дисциплинарната разноликост на ниво на универзитет, но споредба која не завршува таму. Така, иако главната понуда на домот на високото образование е знаење, стекнување нови, развивање на стари способности и слично, академија не запира таму. Па така покрај споменатите нетолку материјални вредности, се нудат и други поматеријални и не толку академски работи, кои и какви изнајдете сами.

Она што е посуштествено (барем според мене) за понудата е нејзиниот партикуларен, фрагментиран, непотполн, незавршен карактер. На пазар се таксаат делови кои подоцна ќе станат дел од целина, често целина чија функција е зависна од тој, како и од веќе постоечките делови. За разлика од што, во академијата ваквата холистичка релација е покомплицирана и доста нејасна. Прво делот може да означи многу различни работи – една област во рамки на студискиот карикулум, студиите во целост во однос на идниот соцоиекономски живот, самата образовна институција како дел од државен систем на институции, па дури и самиот студент како дел од различни динамични целини, и истиот како недовршеност (во процес на создавање) во поглед на нецелоста на неговата личност, образование и подготвеност за вклучување во постобразовните процеси.

Во овој поглед, на потполнување, се чини академијата се соочува со поголем предизвик од пазарот. Од една страна ако знаењто е делот што се нуди, истиот може да се вклопи во повеќе од една целина (слично како и одредени авто-делови), но од друга страна употребата на таквиот дел не е гарант за завршеност, заокружување.

Така, ако образованието е делот, а студентот целина, некои од таквите целини се исполнети веќе со недостатоци, што неколку екстра делови не би ја закрпиле. Второ, самиот дел е во себе полн со недостатоци, и дупки, што самиот понекогаш тешко влегува било каде. Од друга трана со пазарскиот дел барем може механички да се постигне целина.

Во овој контекст сметам дека клучна разлика е свесноста за потребата и веќе изготвениот акционен план. Така, пазарџијата точно и прецизно знае по што тргнал и веќе во главата испланирал и пресметал што му треба, каде да го најде и како потоа да го примени. За жал, многу образованти немаат не само јасна туку никаква слика ни идеа што тоа бараат, што им треба, што треба да постигнат со тоа. (ваквите саморефлексивни прашања се преретки во образовното искуство). Пострашно е тоа што и по добивањето на делот (образованието), истиот ретко се во состојба прецизно и јасно да го ефектуираат. Меѓутоа удел во таквата неспособност има и академијата. Кој знае, може би една од причините, покрај веќе постоечкото знаење на пазарџискиот купец за одредената целина на која и фали делот по кој тргнал, е тоа што тој самиот плаќа за него. Додека во многу случаи на академекот му плаќа некој друг. Или пак едноставно, а како во друга прилика ќе проговорам, студиите треба да се почнат после 21 година.

Друга извесна сличност во ваквото стопанисување е “Купената роба не се враќа”. Арно ама механичкиот дел лесно се заменува со нов, после доколку така милува купецот, жолчна кавга со продавачот. За разлика од него дипломецот нити сака нити пак има можност своето стекнато (не)знаење да го даде на рекламација, згора на што истото тешко (барем институционално) се надополнува. Бизарно, ама монтипајтоновски забавно, е да се помисли еден дипломиран “нешто” да оди и се жали на својата диплома, ама на квалитетот на хартијата од која истата е изработена. Токму на тема диплома може да се направи најблиска врска со пазарот. Ако земеме дека истата е главниот артикл на образованието, истата како секој авто-дел се одликува со повеќеупотребна вредност. Честите посетители на авто пазар знаат дека еден единствен акумулатор неверојатно брзо се прилагодува на потребата и во еден ден тој може да биде наменет и за Опел, и Југо и камион, па дури и косилица за трева. Слично нему, и нашиве дипломи, без разлика на струката, се носат секаде, и каде им е место и каде се изместени. Економисти конкурираат во медицина, музичари во администрација итн. Али тоа е општиот zeitgeist.

Друга сличност е државната неконтрола врз двете. Не станува збор за затварање, управување или цензурирање на академијата од страна на државата, но повеќе спроведување на стандард и механизми за осигурување на квалитет и укинување на состојбата на целосна квантификација на образовниот пазар. Во обата случаи, и академија и авто-пазарот, државата губи иако на различен начин. Во случај на првото, загубата не е директна, ами е уочлива подолгорочно и се однесува на тоа да преку контрола на квалитетот се обезбеди сигурно создавање на висококвалитетни средства, инструменти (наречете ги кадри) кои понатаму ќе бидат гарант за понатамошно квалитетно производство – дали на идни едукатори или пак кадри кои ќе учествуваат директно или индиректно во производство на поинаков (не толку интелектуален ) производ. Страшно е што во случајот пазар – загубата е само материјална.

Во однос на неконтролата, не само државна, а во поглед на понудувачот, шиткачот, работите не се различни. На пазар продава секој кој има нешто да продаде, у школо пак понудувачите се исто така најразлични по образовна позадина, способност, возраст, педагошка филозофија, карактеристики, геополитичко потекло на дипломата, се до споствениот став, произлезен од суета, на сопствено превреднување. Накратко, стопанисува кој стигне. А мотото “Купувачот е во право” не важи ни ваму ни таму. На пазар таквите обврски се нерегулирани, во академијата купецот, како видовме, или не знае што купува или истото не може ни да го врати, а богами нити да купи нешто поразлично.

Ваквата извесна дезориенираност, но повеќе не посотење на јасни претстави, очекувања и барања, па и сомнежи кон понудата, е повеќе типична за знанствениот купец, но она што е блиско до двјацата, а во погелд на интересот на одредени поединци се плескавичари и шетачи. Како на пазар така и в школо има одредена група која е таму ради прошетката, плескавиците, муабетите, спектаклот.

Во однос на разликите пак, нај уочлива е половата демографија, која е во поголем дисбаланс во полза на мажите во случајот пазар, арно ама на пазарот има и одредена поголема еднаквост во однос на застапеноста на деловите кои подеднакво конкурираат и имаат шанси да се продадат. Неоргиналните, малку позаоблените, повеќезамастените се во истата трка по дом, без да се повикуваат на нивната специјална положба, или карактеристика која треба да им овозможи пропорционални шанси за успех.

Како споменав, една од основните цели на пазарот е да надополни извесен познат недостаток, да се заокружи целината или постоечката надогради. За жал академијата има поневозможна мисија да надополни повеќе недостаоци, дури и оние несвесните. И сето под ризик никогаш да не ја постигне целовитоста на еден мотор со нови бранинци, работилница со нов сет чекани итн.

Најиронично во сето ова ми изгеда тоа што авто-купецот не само што знае што таксал ами и најискрено му се радува на истото како на мало дете, додека децата на на-уката наместо радост гаат тага и огорченост од понудата, некои праведно, но повеќето не (само се жалат на факултетскиот тежок живот и профите кои ги гњават). Што е и донекаде разбирливо во однос на нивната незрелост и неподготвеност за потфатот.

Колку би било супер кога академекот бар малку ќе се метне на пазарџијата со значајна разлика. Да го продава делот, не себе си, и тоа со чесни човечки намери да го понуди оној дел што најмногу соодветстува на бараното (но за ова и барачот треба да знае што му треба), и тоа пред се неоптоварен од бремето и помислата на профитот.

На крај, јас не сум против автопазарот, напротив. Истиот е последица и еден вид револт кон оние што треба, а не се одговорни, и како таков целосно го подржувам неговото постоење. На крај на краишата тоа е пазарот на ниската класа, а ако некои институции сакаат да го забранат, тогаш или нека ја забранат ниската класа или нека и помогнат да изнурне од таквата, сепак достоинствена, “нискост”.

Од друга страна пак ваквата споредба на двата хаоса не е единствена, истата може да се спрведе на многу други примери: a) кванташки пазар каде се делува на ангро исто како и милијардите дипломци годишно, б) детска градинка, каде децата ги тинтраат по секоја цена – да споменам само неколку. Ми се чини дека сите примери се само структуралистички израз на она што би се нарекло underlying problem (проблемот во основата, ако е еден) чие согледување, коментирање, и дискусија е секојдневна тема на секого, секаде и во секоја прилика.

Rain

2008-12-04T18:51:00.005+01:00

Како мало освежување помеѓу минатите и идни сказанија, а воедно и благодарност за неговиот денешен спектакл, го споделувам овој мој троа постар еулогичен текст(не баш сум сигурен дека ова е соодветниот превод од англиското eulogy).

Rain. The most perfect melody of nature endowed with all five senses capable of engendering a variety of human perceptions and reactions. It brings out the best tunes out of everything it lays drops on. Just think of the epic sound of the howling tress in E-major, or the soft, almost unhearable, sonnets of the blossoming flowers in C-minor, or the tinkling, brass voice of the aluminium window sills. It combines every static unit on the planet and transforms it into unique symphony whose spectacle is that of a divine theatrical scene. The unseen beyond the visible. Transparent, yet leaving traces that are too hard to remain unnoticed. Just like God. Having no form, but creating many. Stirring all flora and fauna with one simple touch. And its taste is far beyond the physical substances it gathers on its way down from the celestial womb. It is a taste of tranquillity, harmony and life. On the top of what it smells not of itself, but of everything it touches, of the rapidly growing plants in spring or the dormant trees in autumn, of the dog that tries to dry itself, of the girl’s hair it falls on, of the mountain it covers, or the city it purifies. In one word; if possible, it cherishes the most natural in all senses of this world. In every single of its constituents. Every, except the humans. The only true appreciators among them, are probably the poets. Even the agriculturalists do not hold such unspoiled opinion, but care about it only as a means to an end. A means of life support. All others are but one huge category of what can in a word be named as ‘tourist’ – hedonists who are likely to either moan about one single rainy day during their summer holidays, or complain about the unbearable summer heat, to which the rain is an instrument of salvation. Or those people, unfortunately the majority, whose faces become long while their clothes are naturally getting wet. Finally, in the light of one Japanese philosophy: “The more you run away and try to hide from the rain, the more it catches you”. – you may as well try to enjoy it.

Фем-она-низам

2008-12-03T13:14:00.004+01:00

(Is Any Resistance a FameTale)

Како и секоја друга човечна работа, така и мојов следен коментар е фин шприцер од 50% еднакви посто на чуството на накурченост (простете ми поради половата некоректност) околу пренагласеноста и извиканоста на феноменот феминизам, а од друга страна 50 повотрно еднакви проценти индиректна инспирација од проаборционистичките думи кои можат да се затеканат во овој интернетскиот простор, меѓу кои најзалужена е онаа на фемгерила, кај која најлмногу впечаток ми остави остриот, инаку праведен (барем од точка на идејна согласност) јазик. Е токму овој шприцерај како и констатацијата дека станува збор за јазик ме натераа да поставам неколку прашања поврзани со феминизмот и моето сегашно чуство идно расветлување.

Прво, поради прескромното познавање мене самиот поим ми е матен. Иако работни дефиниции има многу (сет на идеи, верувања, политички движења, теории, филозофии итн.) чија појдовна и завршна точка се еднакви права правата, недискриминација, фамилија, репродукција, сексуалност и ...Згора на што како и секаде постои препирка околу поприфатливото толкување на што претставува кршење на правата, што сексуална злоупотреба итн. И баш како во други дискурси постои постојана борба на интерните значења (во овој случај феминистичко натегање семантиките и прагматиките на централната проблематика) и екстерните – значенско-реторички судар со анти-феминистите. Ама сето ова не ми кажува премногу за одредени работи кои ги сметам за лично понејасни и значајни[1]. Некои од нив се: 1. Дали феминизмот е борба, реакција, протест, конкретна програма? Или? 2. Ако е борба, дали е за или против (простете на ваквото црно-бело)? Но пред се борба против кого? Мажите? Мажот? Останатиоте жени не-феминистки кои не се согласуваат? Жените кои го немаат гласот? Што станува со жените кои не ја препознаваат дискриминацијата, која можеби е гледиште на другите? Дали во борбата треба да се вклучи, искористи или победи мажот?[2] И многу други.

Но пред се сметам дека највитално прашање е “На кого му е наменет фемнизмот?”, а следствено и на тоа колку мисијата е остварлива?

На ова прашање ме наведоа две работи. Прво, неколкуте скромни студии кои ги прочитав, а кои се блиски на темата, дотолку повеќе што се дело на едни од поизвиканите теоретичарки на феминизмот. И второ, одредени постови кои можат да се сретнат на нетов[3]. Она што ги обединува и двете е токму она што го споменав – јазикот. Од една страна истиот изразува одредени намери од типот да се дефинира женско пишување, иако и авторицата не баш исото јасно го дефинира и објаснува[4], друга вика дека жената е заробена во систем на доминантна машка логика кој е моносексуален и во кој постои само јазикот на мажот итн. Но она што е најочебијно е начинот на кои се кажани ставовите, особено која некој, од типот:

Во постколонијализмот, најмногу поради промената на доминатната парадигма на полови односи како реакција на одредни социо-политички промени, иако во рамките на доминантно-маскуларен систем на мисла и однесување во кои сеуште фалусот е... , доаѓа до...(само измислен цитат)

Апстрактноста, академизмот и вербатизмот на ваквиот начин на изразување се чини може да го разбере само колешката од соседната клупа, поради што ваквиот теориски феминизам е во голема мера само јазик, недостапен за многуте во чие име се води борбата за еднакви права[5], на јазично и симболично ниво.

Бреееејјј! – што би рекол трендо, та после вакви исцрпни думи за општата, историски заснована, подредена и субмисивна ситуација на жената и после таквиот либерализирачки дискурс кој ќе ја подигне свеста на ‘виско-образованата’ Ромка[6] за ургентаната потреба од егалитаризација помеѓу половите најмногу преку истоветниот пристап кон сретствата за создавање на симболично значење, за производство и недискриминативна комуникација, која после сите овие думи има да истрча на улица и да го шутира рамче заради тоа што единствениот пристап кој и го овозможил е до кујната, дворот, тезгата на пазар. Их!

Но, се чини дека друг проблем на јазичниот феминизам е создавањето слика на патронизам и онаму каде не постои свесност од таквата потреба. Конкретно зборам са случаите во кои жената не перцепира состојба на неправедност и сл. Така, баба ми на селко и пред да се омажи си знаела дека миење садови, ручек, и останати куќни обврски, кои не помалку придонесуваат во опстојувањето на семејството, се нејзин домен. За разлика од што сите одлуки од витална важност се во рацете на дедо ми. За неа, тоа е така, така било и ќе е. Во овој контекст, феминизмот е непомалку самозаљубен и патронизирачки од некои од неговите противници – конкретно проаборционистите со аргумент дека е императивно да се застане во одбрана на нероденото дете оти тоа само не можело дда се брани. Ај за детето, ама баба ми може и не САКА или мисли дека некој треба да ја брани.

Слишен на овој е и примерот во кој млада ‘руралка’ ќе се сретне со образованиото во поголемиот град, акт кој треба навидум да и го прошири светогледот, да и ги разбранува дотогашната свест и сомнеж. И баш таму ќе сретне некој гомнојадец ко мене шо ќе почне да и го подпраашува доминантните постановки, однесувања итн. Па ќе почне да ја закача со прашања од типот:”Оти мори не му даиш на брат ти дома малу да помие садови?” и сл. Арно ама кој сум јас да рушам нечии цврсти осноови на традиција и да кројам нова? Иронијата е во тоа што таа еден ден ќе стане по диплома високо образована женска особа која (доколку и кога) враќајќи се дома ќе се врати на подредената позоција за која станала посвесна и по-огорчена во меѓувреме. И шо сеа?

И ова не е редок случај, особено во сите заедници каде позизијата е јасно и гласно пред-детерминирана. А ако како дополнителна обусловеност се јави и некој друг систем на организација во која жената е истот така подредена на мажот, е тогаш ни образование, ни најречитата феминистка, а ни пушка не ќе и ја извади виледата од раце додека го чека својот маж да се врати во ниедно време без и да смее да го праша каде бил.

Друг вид на проблем се чини е пак свесноста на некои жени за својата позиција на претежно сексуален објект,( нели првично на машкиот поглед па и натаму) но без тоа да им пречи, да ги прави помалку жени, или човечки суштества итн. Згора на што истото свесно прифаќање на позицијата, и однесување според истата, се изведува како стратегија на успехот.

Проблеми има многу, и мене ми е жал што ќе придодадам уште некој, а нема да понудам решение ни за еден. На крај на краиштата, јас и не треба тоа да го правам. Не сум феминст, не знам што тоа значи. Дури, а на што се гордеам, не сум ни шовинист, нити пак вршам дискриминација. Ако не верувајте, прашајте ја жена ми. Но пред да ми скурчи од пичување би додал уште нешто.

Ако вака погледан феминизмот е пуст јазик, чудно како истиот не се бори за еднаквост на половите но во јазикот кои тие го разбираат. Пцовките на пример, од една страна се полово маркирани – на лексичко и прагматичко ниво курот е статистички позастапена единица, а стероетипот вели дека машките повеќе пцујат, меѓу другото и поради својата поагресивна природа. Мене ме интереира дали ова е воопшто проблем и кому да му се упати? Да се апелира кон жените повеќе да пцујат ради балансирање(некои то го прават)? Или да се замоли феминизмот да даде историски осврт во кој преку пцовките во кои доминира машкиот полов орган ќе се потврдат новните теории за пенишизоидна доминација.

За пред крај да се вратиме на пивото, како реков и околу него може да се развие дискурс од идеи, нивни артикулации, практики, односи итн. Но се додека се млатриме која е што, истото ризикува да остане подзинато со шамси да се расипе.

И конечно, јас не се обидувам да ја нападнам ниедна пракса, активност насочена кон пред се човечки права, не само на жената, освен стериланата пракса на вербатозни реакции. И далеку од тоа да сметам дека некои од феми-гласноговорничките не ја познаваат тематика темелно и знаат сопствените анализи и согледувања доста реторички-препредано да ги срочат. Мене ми е само преку кур од помпезноста на микрофонот кој го користат исто како што и преку тн’н дека жените се по дифолт дескриминирани. Искрено, иако скромно образован, наоѓам предизвик и мали препреки да ги следам таквите дискурси и слично, ама за жал пак ќе кажам - ЈА не сум таргетот.

[1] На крајот на краиштата и тривијлана работа како пивото околу себе генерирано соодветен дискурс. Можеби аналогијава е оскудна но мене ми има смисла која би ја причувал за крај.
[2] Свесен сум дека многу од моите ставови ќе бидат сватени или барем протолкувани шовионистички, ама тоа и ми е целта, да го поставам прашањето (иако овде е рано) каков феминизам постои надвор од интерпретацијата, јазикот?
[3] Истите не ги наведувам поради две причини – не сакам некој да ми се увреди и второ – ме мрзи пошто ова не е академска студија.
[4] Искрено, си сакам ја одредена омеѓеност и прифатлива јасност, и токму поради ова (а и друго) сметам дека Дерида се спрдачи.
[5] На ова може да ми се замери дека јас не сум разбрал дека ова е само торија која потоа станува дел од практиката итн. Баш ме интереира како конкретно ваквиот вид бладања стануваат јаве.
[6] Сум, иако не сакам да бидам политички – етички некоректен, само сакам да ја нагласам бесполезноста и апсурдот.

Уште сосема малку Лондон 6

2008-11-06T21:31:00.004+01:00

И како за крај уште неколку прибелешки.

Не можев да не забележам дека во секоја втора меана, ресторан и слично, едно од најприсутните цвеќиња е зaмијокула, долги и до метар единечни стебленца кои растат густо, и на кои има две редици (наредени цик-цак) листови со сјајна темно-зелена боја. Не бара многу светло нити вода. Токму поради неангажирањето или минималната потребна грижа и ангажман истото е погодно за чување од една страна, а од друга тоа ја објаснува неговата присутност.

Она што вџашува е најчестата локација на која може да се сретне во споменатите места – ќош, лево од влез на веце, забутано местенце итн. Освен што ваквата поставеност говори и за крајно презрив однос кон самото цвеќе, и отсуство на концепт за декорација, од друга страна истата поставеност, укажува на неискористеноста на неколку од функциите што цвеќето може да ги изврши, како на пример: криење на голема флека на ѕид, или пак сокривање на бившо дупче за шајка. Ова пак во крајна линија може да се земе како само поразителен однос кон цвеќето кое е таму само затоа што можеби не знае каде на друго место да биде, или ни самото нема појма зашто е баш таму, исто толку колку што таква претстава има и неговиот поставувач.

Ваквиот однос и не баш зачудува кога ќе се земе предвид дека доаѓаат луѓе, кои своите четири годишни деца сеуште ги буткаат во количка, наместо да им удрат по некоја и ги пратат по цигари и весник. И исто така, од луѓе кои на 7 степени носат бермуди, кратки и летни алишта, трчајќи, возејќи велосипед, или пак најекстремните, само пешачејќи. Знам дека навикнатоста на такво студено време не треба да зачуди, исто како што и не би зачлудило ако истите луѓе би испоцркале во скопски јули. Иако знам - не ми се помалку ненормални.

И знам дека претерувам и преобличувам, и во одредени “недостатоци” додавам и измислувам детали. Арно ама сето ова не го замислив како документаристички патепис, па веродостојноста да мора да биде огледална. И знам дека имам предрасуди и генерализации, ама јас и ги сакам и ги поддржувам предрасудите. Предрасудите се она што сме ние, тие не означуваат, идентификуваат, разликуваат и не прават луѓе (за ова можеби некој ден ќе посветам подетална студија).

И за крај, како што кажав на почетокот и претпоставив, дека ова ќе биде осврт, коментар, на еден во многу нешта расцепкан, фрагментиран, деконтекстуализиран Лондон. Како велат – не сум го запознал, доживеал и почувствувал вајбот, и не сум ја видел the great picture. Но она што сакав, а не го видов, или подобро сфатив, кој е тој Лондон што Маркс го фрли на улица и го однесе во смрт, кој е тој Лондон што го спиздил MacGowan, каде е Лопндон што Германците не успеаја да го уништат...?

Премногу пластови, премногу Лондони, а со тоа луѓе во и со него, и никој како оној на кој му намигнав, а кој е несвесен за моето присуство, нити пак податлив кон мене, остана убрзан, ритмичен и исто како и сите кампови на глобалниот капитализам – ладен.